Сураи Аль-Мурсалят — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши бештар талаб мекунанд:

• نُسِفَتْ — решаи «ن-س-ف» маънои решакан кардан, аз ҷои худ канда шудан ва торумор гардиданро дорад. Яъне кӯҳҳо аз ҷойҳои худ решакан шуда, пора-пора ва пароканда мегарданд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Вақте ки он рӯз фаро мерасад, кӯҳҳое, ки имрӯз бо қарори худ ва бузургии худ дар рӯи замин истодаанд, аз ҷойҳои худ канда мешаванд ва ба ғубори пароканда табдил меёбанд, ки бод онҳоро ба ҳар тараф мебарад. Ин ҳодиса баъд аз он ба амал меояд, ки ситорагон хомӯш мешаванд, осмон шикоф мехӯрад ва тамоми сохтори ин ҷаҳон дигаргун мегардад. Ҳамаи ин нишонаҳо барои он аст, ки одамӣ бифаҳмад: ин дунёи боҳашамат ва мустаҳкам, ки кӯҳҳояш ба назар абадӣ менамоянд, ҳақиқатан гузаро ва фониист ва танҳо Аллоҳ боқӣ ва пойдор аст. Ҳамон Зоте, ки ин кӯҳҳои азимро якбора аз байн мебарад, ба ҳисобу китоби бандагонаш низ тавоност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

• Ин оят қудрати бепоёни Аллоҳро нишон медиҳад: Ҳамон Зоте, ки кӯҳҳои азимро решакан мекунад, метавонад дилҳоро ҳидоят кунад ва гуноҳҳоро бибахшад.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ба ин дунё дил набандем, зеро ҳар чизе, ки дар он аст, рӯзе нест мешавад; вале неъматҳои ҷовидонӣ дар охират барои бандагони некӯкор омода аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки ба рӯзи қиёмат бовар кунем ва худро барои он рӯз омода созем, зеро донистани фонии дунё сабаби зиёд шудани амалҳои нек ва тақво мегардад.
• Қуръон бо чунин тасвирҳои равшан ва таъсирбахш дилҳоро бедор мекунад ва моро ба сӯи андеша ва тавба ҳидоят менамояд; ин худ лутфест аз ҷониби Аллоҳ барои бандагонаш, то роҳи наҷотро пайдо кунанд.