Сураи Аль-Мурсалят — Оят 11

1. Маънии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• أُقِّتَتْ: ин феъл аз решаи «وقت» буда, маънои «вақт муайян карда шуд» ё «барои вақти муайян ҷамъ карда шуданд»-ро дорад. Яъне барои паёмбарон вақти мушаххас таъйин гардид.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол аз рӯзҳои сахти охират хабар медиҳад. Вақте ки ситорагон хомӯш ва равшаниашон нест мешаванд, осмон шикоф мехӯрад, кӯҳҳо пора-пора шуда ба ғубор табдил меёбанд ва бодҳо онҳоро пароканда мекунанд, дар он ҳангом паёмбаронро барои вақти муайян ҷамъ меоваранд. Ба онҳо вақте таъйин карда мешавад, ки дар он байни онҳо ва умматҳояшон ҳукм карда шавад. Барои кадом рӯзи бузург паёмбаронро ба таъхир андохтанд? Онҳо барои рӯзи қазо ва ҳукмронӣ байни махлуқот таъхир андохта шудаанд. Ва ту эй инсон чӣ медонӣ, ки рӯзи ҷудоӣ чист ва чӣ қадар сахт ва ҳавлнок аст? Дар он рӯз барои дурӯғшуморандагон ҳалокати бузург аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи паёмбарон барои он рӯз ҷамъ карда мешаванд.
• Вақте ки паёмбарон барои шаҳодат додан ба амалҳои умматҳояшон ҷамъ мешаванд, ин нишонаи адолати комили Худованд аст.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба рисолати паёмбарон имон оварем ва аз онҳо пайравӣ кунем, то дар он рӯзи сахт наҷот ёбем.
• Ёдовар мешавад, ки дунё гузаро аст ва бояд барои охират омодагӣ бинанд.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро он ҳақиқатро ошкор месозад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.