Сураи Аль-Мурсалят — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Фал-фориқот»: аз феъли «фарқ» гирифта шуда, маънои ҷудо кардан ва алоҳида намуданро дорад. Дар ин ҷо ба фариштагоне ишора мекунад, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунанд.

— «Фарқан»: масдари таъкидӣ аст, ки шиддати ҷудо кардан ва равшан намудани ҳақ аз ботилро ифода мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки аз ҷониби Ӯ фурӯд меоянд ва он чиро фурӯд меоранд, ки ҳақро аз ботил, ҳалолро аз ҳаром ва роҳи рост аз гумроҳӣ ба таври комил ва равшан ҷудо мекунад. Ин фариштагон ваҳйро ба паёмбарон мерасонанд ва бо он ҳуҷҷатро бар бандагон тамом мекунанд, то касе баҳонае надошта бошад. Ҳамин тавр, Худованд бо ин қасам аҳамияти ҷудо кардани ҳақ аз ботилро таъкид менамояд ва огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазои он ҳатман воқеъ хоҳад шуд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳақро аз ботил ба таври равшан ҷудо кардааст ва роҳи дурустро барои бандагон нишон додааст.

— Ваҳй ва паёмҳои осмонӣ воситаи асосии ҷудо кардани ҳақ аз ботил мебошанд, ки ин неъмати бузурги Худованд барои инсонҳост.

— Қасами Худованд ба фариштагон аҳамияти рисолати онҳоро дар расонидани роҳнамоии илоҳӣ ба мардум нишон медиҳад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти он пайравӣ кунем, зеро он ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Ёдоварии рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб моро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад ва ба раҳмати Худованд умедвор месозад.