Сураи Аль-Мурсалят — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «Фал-мулқиёт»: аз феъли «илқоъ» буда, маънои афкандан, расондан ва нозил карданро дорад.

— «Зикр»: дар ин ҷо ба маънои ваҳй, ёдоварӣ ва паёмҳои Худованд аст, ки ба паёмбарон расонда мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки ваҳй ва ёдоварии Худоро ба паёмбаронаш мерасонанд. Ин фариштагон паёмҳои Осмонро ба дили анбиё фуруд меоранд ва онҳоро аз ҳақ огоҳ месозанд. Қасам ба ин фариштагон нишонаи азамату бузургии онҳост, зеро онҳо воситаи пайванди байни Худованд ва бандагони интихобшудаи Ӯ мебошанд. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ваҳй ва дастуроти Худованд тавассути фариштагони боэътимод ба замин мерасад ва ин раҳматест барои мардум, то роҳи ҳақро шиносанд ва аз гумроҳӣ наҷот ёбанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд паёмҳои худро тавассути фариштагон ба паёмбарон мерасонад ва ин нишонаи ғамхории Ӯ ба бандагонаш аст.

— Ваҳй ва зикри Худованд роҳи ҳидоят аст, ки инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Қасамҳои Худованд дар Қуръон ба махлуқоти бузург нишонаи аҳамияти онҳо ва таваҷҷуҳи бандагон ба онҳост.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва пайравӣ аз дастуроти Худованд тарғиб мекунад, то дар дунё ва охират комёб шавем.

— Ваҳй ва зикр воситаи пайванд бо Худованд аст ва инсонро ба сӯи некӣ ва ростӣ ҳидоят мекунад.