Сураи Аль-Анфаль — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— اسْتَجِيبُوا: қабул кунед, итоат намоед, ҷавоб диҳед.

— لِمَا يُحْيِيكُمْ: ба он чизе, ки шуморо зинда мегардонад; яъне илм ва дастуроти дин, ки ҳаёти ҳақиқии инсон дар он аст.

— يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ: миёни инсон ва дили ӯ ҳоил мешавад, яъне Аллоҳ бар дили банда тасарруф дорад ва онро ҳар тавре ки хоҳад, мегардонад.

— تُحْشَرُونَ: ҷамъ карда мешавед, ба сӯи Аллоҳ гирд оварда мешавед.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Аллоҳ имон овардаед ва Паёмбари Ӯро пайравӣ кардаед, ҳангоме ки Аллоҳ ва Расули Ӯ шуморо ба чизе даъват мекунанд, ки дар он ҳаёти шумо — ҳаёти дунё ва охират — аст, ба онҳо ҷавоб диҳед ва итоат намоед. Ин даъват ба ҳақ ва роҳи рост аст, ки дар он салоҳи ҳоли шумо ва наҷоти шумост. Пас, аз ин даъват рӯй нагардонед ва ба он шитоб кунед.

Ва бидонед, ки Аллоҳ бар ҳама чиз тавоно аст; Ӯ метавонад миёни инсон ва дили ӯ ҳоил шавад ва дилҳоро ҳар тавре ки бихоҳад, гардонад. Агар шумо аз қабули ҳақ рӯй гардонед, Аллоҳ метавонад шуморо аз қабули он боздорад ва дилҳои шуморо аз роҳи рост гардонад. Бинобар ин, пеш аз он ки дилҳо сахт шаванд, ба сӯи ҳақ шитоб кунед.

Ва бидонед, ки ҳамаи шумо дар рӯзи қиёмат ба сӯи Аллоҳ ҷамъ карда мешавед ва Ӯ ҳар як аз шуморо ба мувофиқи амалҳое, ки дар дунё кардаед, ҷазо медиҳад. Пас, барои он рӯз омода шавед ва аз даъвати Аллоҳ ва Расули Ӯ рӯй нагардонед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят мӯъминонро ба итоат ва қабули даъвати Аллоҳ ва Расули Ӯ ташвиқ мекунад, зеро дар ин итоат ҳаёти ҳақиқӣ ва саодати дунявӣ ва ухравӣ аст.

— Оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини ҳаёт аст, на дини марг ва ақибмонӣ; он инсонро ба сӯи зиндагии пурмаъно ва некӯ ҳидоят мекунад.

— Оят мӯъминро огоҳ мекунад, ки дилҳо дар дасти Аллоҳ аст ва Ӯ метавонад онҳоро ҳар лаҳза тағйир диҳад; бинобар ин, бояд ҳамеша ба Аллоҳ рӯ оварад ва аз сахтшавии дил битарсад.

— Оят ёдовар мешавад, ки ҳама ба сӯи Аллоҳ ҷамъ мешаванд ва ҳисоби амалҳо ҳатмист; ин боиси он мегардад, ки инсон дар дунё бо масъулият зиндагӣ кунад ва ба сӯи некӣ шитоб намояд.

— Ин оят ба мӯъмин умед мебахшад, ки агар ба Аллоҳ рӯ оварад ва даъвати Ӯро қабул кунад, Аллоҳ дилашро ба сӯи ҳақ ҳидоят мекунад ва ӯро дар дунё ва охират комёб мегардонад.