Сураи Аль-Анфаль — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

• بَطَرًا — кибру ғурур, худписандӣ ва фахр кардан ба молу ҷоҳ.
• رِئَاءَ النَّاسِ — риёкорӣ, яъне кореро барои дидани мардум ва ситоиши онҳо анҷом додан, на барои Аллоҳ.
• يَصُدُّونَ — манъ мекунанд, бозмедоранд.
• سَبِيلِ اللَّهِ — роҳи Аллоҳ, яъне дини ислом.
• مُحِيطٌ — иҳотакунанда, яъне дониши Аллоҳ ба ҳамаи аъмоли онҳо иҳота дорад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мӯъминонро аз он ки ба кофирон ва мунофиқон монанд шаванд, бозмедорад. Онҳо касоне буданд, ки аз шаҳри худ бо кибру ғурур ва барои худнамоӣ ба мардум берун шуданд. Ҳадафи онҳо ин буд, ки мардум онҳоро шуҷоъ ва саховатманд бидонанд ва ситоиш кунанд. Онҳо инчунин мардумро аз роҳи Аллоҳ, яъне аз дини ислом, бозмедоштанд ва монеъ мешуданд, ки одамон ба ин дин дохил шаванд. Ва Аллоҳ ба ҳамаи аъмоли онҳо иҳота дорад; ҳеҷ чиз аз амалҳои онҳо аз дониши Ӯ пинҳон намемонад ва ба зудӣ ҷазои онро хоҳанд дид.

Ин оят дарси ибрат аст барои мӯъминон, ки набояд дар амалҳои худ риёкорӣ ва худнамоӣ кунанд ва набояд мардумро аз роҳи ҳақ боздоранд. Ҳамчунин ёдовар мешавад, ки Аллоҳ ҳама чизро медонад ва ҳеҷ амале аз Ӯ пинҳон нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом моро аз кибру ғурур ва риёкорӣ бозмедорад ва ба ихлос ва покии ният даъват мекунад.
• Ҳамаи амалҳои мо зери назорати Аллоҳ аст; Ӯ ҳама чизро медонад ва одилона ҷазо медиҳад. Ин боиси он мешавад, ки мо бо некӣ ва ростӣ рафтор кунем.
• Ислом дини ҳидоят ва роҳи рост аст; мо бояд мардумро ба ин роҳ даъват кунем, на он ки аз он боздорем.
• Қуръон моро тарбия мекунад, ки аз рафтори бад ва пайравии гумроҳон дурӣ ҷӯем ва ба сӯи некӣ ва ростӣ ҳаракат кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бо бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро аз рафтори бад огоҳ мекунад, то ба ҳалокат нарасанд.