Сураи Аль-Анфаль — Оят 46

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَنَازَعُوا: ихтилоф кардан, баҳсу ҷанҷол кардан, овозҳо гуногун шудан.
• فَتَفْشَلُوا: пас суст шавед, тарсончак ва заиф гардед.
• رِيحُكُمْ: қуввати шумо, давлату шукӯҳи шумо, нуфузу эътибори шумо. Дар забони арабҳо гуфта мешавад: «Ҳавои фалонӣ вазид», яъне кори ӯ пеш рафт ва ғолиб шуд.
• وَاصْبِرُوا: сабр кунед, тоқат варзедед дар муқобили душман ва дар роҳи тоат.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони худ фармон медиҳад, ки дар ҳамаи ҳолатҳо — дар гуфтор, кирдор ва тамоми корҳои худ — тоати Худо ва тоати Расули Ӯро риоя кунанд. Пас аз он мусулмононро аз ихтилоф ва парокандагӣ бозмедорад ва мефармояд: бо якдигар баҳс накунед ва дар ақидаву амал гуногун нашавед, зеро ихтилоф боиси сустӣ, тарсончакӣ ва аз байн рафтани қуввату нерӯи шумо мегардад. Ҳамчунин Худованд амр мекунад, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо душман сабр кунед ва аз майдон нагурезед. Бешак, Худо бо сабркунандагон аст — бо ёрӣ, нусрат ва таъйиди худ онҳоро дастгирӣ мекунад. Ҳар ки Худо бо ӯ бошад, ҳатман ғолиб ва пирӯз хоҳад шуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини иттифоқ, ягонагӣ ва ҳамдилӣ аст; мусулмононро аз парокандагӣ ва ихтилоф бозмедорад, то қуввати онҳо ҳифз шавад.
• Тоати Худо ва Расули Ӯ (с) калиди пирӯзӣ ва саодат дар дунёву охират аст.
• Сабр дар лаҳзаҳои сахтӣ боиси наздикии Худо ва ёрии Ӯ мегардад; Худо ҳамеша бо сабркунандагон аст.
• Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки агар ба Худо таваккул кунанд, муттаҳид бошанд ва сабр кунанд, ҳеҷ душмане бар онҳо ғолиб нахоҳад шуд.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо аҳкоми ибодат, балки роҳнамоии ҳаёти иҷтимоӣ ва сиёсии мусулмононро низ дар бар мегирад.