Сураи Аль-Анфаль — Оят 57

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «تَثْقَفَنَّهُمْ»: онҳоро дар ҷанг биёбӣ ва дастгир кунӣ.
• «فَشَرِّدْ»: пароканда кун, тарсон ва гурезон соз.
• «مَنْ خَلْفَهُمْ»: касоне, ки дар паси сари онҳо ҳастанд, яъне дигар душманон.
• «يَذَّكَّرُونَ»: панд гиранд ва аз гуноҳи худ ба ёд оранд.

1. Тафсири оят:

Агар дар майдони ҷанг бар онҳое, ки паймон ва аҳдҳои худро шикастанд, ғолиб оӣ ва онҳоро дастгир кунӣ, пас ба онҳо чунон ҷазои сахт бирасон, ки хабари он ба гӯши дигар душманоне, ки дар паси онҳо қарор доранд, бирасад ва онҳо пароканда ва тарсон шаванд. Ин корро барои он анҷом деҳ, то шояд онҳо панд гиранд, аз аҳдшиканӣ ва душманӣ даст кашанд ва дигар ҷуръат накунанд, ки ба ту ҳамла оваранд ё душманонатро алайҳи ту ёрӣ диҳанд. Ҳадаф аз ин ҷазои сахт ин аст, ки дигарон ибрат гиранд ва аз рафтори бади пешиниён огоҳ шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини адолат ва ҳикмат аст; ҷазо ба андозае дода мешавад, ки дигарон ибрат гиранд ва ҷанг ва хунрезӣ пешгирӣ шавад.
• Паймоншиканӣ ва хиёнат ба аҳд дар ислом кори бад ва нафратовар аст ва сазовори ҷазои сахт мебошад.
• Ин оят мусулмононро тарбия мекунад, ки қувват ва ҳайбати худро нигоҳ доранд, то душманон ҷуръати зулм ва таҷовуз накунанд.
• Дар он даъвати панд гирифтан ва бедор шудан аз ғафлат аст; инсон бояд аз саргузашти гузаштагон ибрат гирад ва роҳи рост интихоб кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сулҳу амнияти ҷомеа ваҳдати мусулмонон ва эҳтироми аҳду паймонро тақозо мекунад ва инсонро ба адлу инсоф ва некӣ ба дигарон ҳидоят менамояд.