Сураи Аль-Анфаль — Оят 58

1. Маънои калимаҳои душвор:

• «تَخَافَنَّ»: битарсӣ, гумон кунӣ.
• «خِيَانَةً»: хиёнат, яъне шикастани аҳду паймон ва риоя накардани он.
• «فَانبِذْ»: пас парто, яъне аҳду паймони онҳоро ба сӯи онҳо парто ва ботил кун.
• «عَلَىٰ سَوَاءٍ»: баробар, яъне ҳар ду тараф дар донистани он ки дигар аҳде нест, баробар бошанд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, агар аз қавме, ки бо онҳо аҳду паймон бастаӣ, нишонаҳои хиёнат ва шикастани паймонро бибинӣ ва битарсӣ, ки онҳо ба аҳди худ вафо намекунанд, пас аҳду паймони онҳоро ба сӯи онҳо парто ва ба онҳо огоҳӣ расон, то ки ҳар ду тараф — ту ва онҳо — дар донистани он ки дигар миёни шумо аҳде нест, баробар шавед. Ин корро ба он хотир кун, то ки ту ба хиёнат муттаҳам нашавӣ ва пеш аз огоҳ кардани онҳо ба онҳо ҳамла накунӣ. Зеро ҳамла кардан пеш аз огоҳӣ додан худ навъе аз хиёнат аст. Ба ростӣ, Аллоҳ таоло хиёнаткунандагонро — онҳоеро, ки аҳду паймони худро мешикананд — дӯст намедорад, балки ба онҳо хашм мегирад. Пас ту эй Паёмбар аз хиёнат эҳтиёт кун ва ҳеҷ гоҳ ба аҳди худ хиёнат накун.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят мусулмононро таълим медиҳад, ки дар муносибатҳо бо дигарон адолат ва ростқавлӣ дошта бошанд ва ҳеҷ гоҳ ба аҳду паймони худ хиёнат накунанд.
• Ислом дини адолат ва ошкороӣ аст; ҳатто дар ҳолати шикастани аҳд аз ҷониби душман, мусулмон бояд аввал онҳоро огоҳ кунад ва сипас аҳдро ботил эълон намояд, то ки ҳар ду тараф дар огоҳӣ баробар бошанд.
• Аллоҳ таоло хиёнаткунандагонро дӯст намедорад, пас мусулмон бояд аз ҳама гуна хиёнат дурӣ ҷӯяд, чунки ин сифат ба ғазаби Аллоҳ сабаб мешавад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини ахлоқи олӣ ва рафтори шоиста аст ва мусулмонро ба вафодорӣ ва ростқавлӣ даъват мекунад, ки ин ҳама ба ҷалби дилҳо ба сӯи Ислом ва Қуръон мусоидат мекунад.