Сураи Ат-Таквир — Оят 26

1. Маънои калимаҳои ниёз ба шарҳ:

— «فَأَيْنَ»: пас куҷо? ба куҷо?

— «تَذْهَبُونَ»: меравед, рӯй меоваред, майл мекунед.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Аллоҳ таоло далоили равшан ва бурҳонҳои қатъӣ бар ҳақ будани Қуръон ва рисолати Паёмбар (с) пешниҳод кард, ба инсонҳо хитоб мекунад: пас шумо ба куҷо меравед ва аз кадом роҳ меравед? Яъне бо вуҷуди ин ҳамаи далоили возеҳ, чӣ гуна аз имон ба Қуръон рӯй мегардонед ва онро инкор мекунед? Оё роҳе равшантар аз ин вуҷуд дорад? Ин оят ҳамчун саволу сарзаниш аст ба касоне, ки пас аз дидани ҳуҷҷатҳои қатъӣ боз ҳам дар гумроҳӣ ва инкор мемонанд. Ҳақиқатан, Қуръон панд ва ёдоварӣ барои ҳамаи ҷаҳониён аст, барои касе ки бихоҳад роҳи рост ва ростқавмиро ихтиёр кунад. Вале ин хоҳиш ва интихоб танҳо бо ирода ва тавфиқи Аллоҳ, Парвардигори тамоми махлуқот, имконпазир аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо далоили равшан ва бурҳонҳои қатъӣ омадааст ва инкор кардани он ҳеҷ узре надорад.

— Инсон бояд андеша кунад, ки ба куҷо меравад ва кадом роҳро интихоб мекунад; роҳи ҳақ равшан аст ва бояд аз он пайравӣ кунад.

— Қуръон панд ва роҳнамо барои тамоми одамон аст, на танҳо барои як гурӯҳ ё як замон.

— Имон ва ростқавмӣ танҳо бо хоҳиши инсон нест, балки бо тавфиқ ва иродаи Аллоҳ таоло ба даст меояд; ин боиси хоксорӣ ва таваккул ба Аллоҳ мегардад.

— Ин оят ба инсон водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунад ва аз он барои ислоҳи худ ва ҷомеа истифода барад.