Сураи Ат-Таквир — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• شَيْطَانٍ (шайтон): мавҷуде аз ҷинн, ки ба саркашӣ ва гумроҳӣ машҳур аст.
• رَجِيمٍ (раҷим): рондашуда, маҳрум аз раҳмати Худо ва аз осмонҳо бо ситораҳо сангбороншуда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони карим сухани шайтони рондашуда аз раҳмати Худо нест. Қуръон на аз даҳони шайтонест, ки хабарҳои осмонро дуздида мешунид ва баъд онҳоро ба гӯши коҳинон мерасонд, балки ин сухани Худованд ва ваҳии Ӯст, ки ба воситаи Ҷабраили амин бар Паёмбар (с) нозил шудааст. Шайтон на метавонад чунин сухани ҳикматомез ва роҳнамоеро биёрад ва на Қуръон ба сухани ӯ монандӣ дорад. Ин оят далели покӣ ва бузургии Қуръон аст ва нишон медиҳад, ки он аз манбаи поки илоҳӣ сарчашма мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръон сухани Худост, на сухани шайтон; бинобар ин дилҳо бояд ба он бовар кунанд ва аз он пайравӣ намоянд.
• Покии Қуръон аз ҳар гуна шубҳа ва туҳмат собит мешавад, ки ин ба имон ва итминони инсон меафзояд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром ва муҳаббат бихонем ва дар зиндагӣ аз он роҳнамоӣ гирем.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст ва ҳар касе ба он паноҳ барад, аз гумроҳӣ наҷот меёбад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сухани ҳақро аз сухани ботил фарқ кунем ва танҳо ба сухани Худо такя намоем.