Сураи Ат-Таквир — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «إنْ»: ҳарфи нафй (инкор), ки дар ин ҷо ба маънои «нест» меояд.
• «ҳува»: ӯ, яъне Қуръон.
• «зикр»: панд, мавъиза, ёдоварӣ.
• «лил-ъоламин»: барои ҳамаи ҷаҳониён, яъне тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Қуръони Карим танҳо як панд ва мавъиза аст барои тамоми оламҳо — барои инсонҳо ва ҷинҳо. Ин китоб ёдоварӣ ва роҳнамост барои ҳамаи халқ, то онҳо роҳи рост ва ҳақро пайдо кунанд. Ҳар касе, ки мехоҳад дар роҳи рост қарор гирад, метавонад аз ин пандҳо баҳра барад. Аммо ин хоҳиш ва қарор гирифтан дар роҳи рост танҳо бо ирода ва хоҳиши Худованди ҷаҳониён муяссар мешавад. Пас, Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои ҳамаи одамон, новобаста аз замон ва макон.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон паёми умумибашарӣ аст, ки барои ҳамаи одамон дар ҳама давру замон фиристода шудааст.
• Ин китоб сарчашмаи панд ва ҳидоят аст, ки метавонад ҳаёти инсонро ба роҳи некӯ ва саодат раҳнамоӣ кунад.
• Ҳар касе, ки ба Қуръон рӯ меоварад, метавонад аз дониш ва ҳикмати он баҳра барад ва ба камолоти маънавӣ ноил гардад.
• Қуръон барои ҳамаи халқ — ҳам инсон ва ҳам ҷин — раҳмат ва панд аст, ва ин нишонаи меҳрубонии Худованд ба бандагонаш мебошад.
• Пайравӣ аз Қуръон ва амал ба дастурҳои он сабаби саодати дунё ва охират мегардад.