Сураи Аль-Бурудж — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «Бурҷҳо»: маҷмӯаҳои бузурги ситорагон, ки дар осмон ҷойгиранд ва ба сабаби баландӣ, равшанӣ ва намоёнии худ «бурҷ» номида шудаанд. Аҳли ҳайат дувоздаҳ бурҷро қайд мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба осмони соҳиби бурҷҳо — яъне осмоне, ки дорои манзилҳо ва мадори ҳаракати Офтобу Моҳ ва ситорагони дигар аст — қасам ёд мекунад. Ин қасам ба азамати осмон ва нишонаҳои бузурги қудрати Офаридгор ишора дорад. Парвардигор ба ҳар чизе, ки аз махлуқоти Худ хоҳад, қасам ёд мекунад; аммо барои банда ҷоиз нест, ки ба ғайри Аллоҳ қасам ёд кунад, зеро қасам ба ғайри Аллоҳ ширк аст. Ин оят оғози сураест, ки дар идомаи он саргузашти асҳоби ухдуд — онҳое, ки барои шиканҷаи муъминон дар замин хандақ канданд ва оташи сӯзон афрӯхтанд — баён мешавад. Ҳамаи ин барои он буд, ки онҳо ба Аллоҳи Азизу Ҳамид имон оварда буданд; Аллоҳе, ки подшоҳии осмонҳову замин аз они Ӯст ва Ӯ бар ҳама чиз шоҳид аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба андеша дар бораи азамати осмон ва нишонаҳои қудрати Аллоҳ водор мекунад ва имонро дар дил мустаҳкам месозад.

— Қасамҳои Аллоҳ ба махлуқоти бузурги Худ нишон медиҳад, ки ин махлуқот арзиши баланд доранд ва инсон бояд дар онҳо тафаккур кунад.

— Оят таълим медиҳад, ки қасам ба ғайри Аллоҳ ҷоиз нест ва ин боиси эҳтиром ва тавҳид дар дилҳост.

— Ёдоварии он ки Аллоҳ бар ҳама чиз шоҳид аст, инсонро ба некӯкорӣ ва парҳезгорӣ тарғиб мекунад ва ба адолати Илоҳӣ умедвор месозад.

— Ин оят ишора ба он дорад, ки Қуръон бо нишонаҳои ошкори офариниш мардумро ба имон ва ислом даъват мекунад ва дилҳоро ба он мекашад.