Сураи Аль-Бурудж — Оят 2

1. Маъонии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْيَوْمِ الْمَوْعُودِ»: Рӯзи қиёмат, ки Худованд ваъда додааст, ки тамоми махлуқотро дар он ҷамъ оварад ва ҳисобу китоб кунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба рӯзи қиёмат қасам ёд мекунад — он рӯзе, ки Аллоҳ таоло ба бандагонаш ваъда додааст, ки ҳамаро дар он ҷамъ меоварад, барои ҳисобу китоб ва подошу ҷазо. Ин рӯз рӯзи бузург аст, ки дар он ҳақиқати ҳама корҳо ошкор мегардад ва ҳеҷ чиз аз назари Худованди доно пинҳон намемонад. Қасами Худованд ба ин рӯз нишонаи аҳамияти бузурги он аст, то инсонҳо худро барои он рӯз омода созанд ва аз ғафлат бедор шаванд.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳар кас бояд ба он имон оварад.

— Худованд ба ин рӯз қасам ёд кардааст, ки ин нишони бузургии он ва зарурати омодагӣ барои он аст.

— Имон ба рӯзи қиёмат инсонро ба некӣ ва адолат ҳидоят мекунад ва аз зулму ситам бозмедорад.

— Дар ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки ҳарчанд дар дунё ситам бибинанд, вале рӯзи қиёмат рӯзи адолат ва подоши некӯкорон аст.

— Қасами Худованд ба махлуқоти худ нишони он аст, ки Ӯ бар ҳама чиз тавоно ва доност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.