Сураи Аль-Гашия — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «عَيْنٌ»: чашма, сарчашмаи об.

— «جَارِيَةٌ»: равон, ҷорӣ, ки оби он пайваста ҷараён дорад ва намеистад.

1. Тафсири оят:

Дар он биҳишт чашмае равон аст, ки оби он ҳамеша ҷорӣ буда, ҳеҷ гоҳ намебандад ва намехушкад. Ин чашма аз сарчашмаҳои биҳиштӣ буда, баҳри баҳраманд шудани аҳли биҳишт равон аст ва онҳо метавонанд онро ба ҳар ҷое, ки хоҳанд, равон созанд ва аз оби он ба ҳар гуна, ки мехоҳанд, баҳравар шаванд. Ин чашма нишонаи неъматҳои бепоёни Худованд барои бандагони некӯкори худ дар он ҷойгоҳи баланд аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷои неъматҳои абадӣ ва беинтиҳост ва Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.

— Ёдовар мешавад, ки амалҳои нек ва тоат дар дунё сабаби расидан ба ин неъматҳои ҷовидонӣ мегардад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи умед ва рағбат ба биҳишт мекашад ва ӯро ба ибодат ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад.

— Он нишон медиҳад, ки Худованд Раҳим ва Меҳрубон аст ва барои бандагони худ неъматҳои бузург омода сохтааст, то онҳо ба сӯи Ӯ рӯ оваранд ва аз роҳи рост дур нашаванд.