Сураи Аль-Гашия — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «سُرُرٌ»: ҷамъи «сарӣр», яъне катҳои баланд ва ороста барои нишастан ва такя кардан.

— «مَرْفُوعَةٌ»: баландбардошташуда, яъне аз ҷиҳати ҷисм ва мақом баланд ва олӣ.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт катҳоест баланд ва олӣ, ки барои муъминон омода шудаанд. Ин катҳо на танҳо аз ҷиҳати шакл ва сохт баланданд, балки аз ҷиҳати мартабаву қадру манзалат низ дар ҷойгоҳи олӣ қарор доранд. Онҳо нишонаи иззату икром ва фараҳу оромиши аҳли биҳиштанд, ки Худованд барои бандагони некӯкораш муҳайё кардааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки саъю кӯшиши онҳо дар дунё беподош намемонад ва дар охират ба неъматҳои бузург мерасанд.

— Ваъдаи катҳои баланд дар биҳишт баёнгари он аст, ки ҷойгоҳи аҳли имон назди Худованд олӣ ва эҳтиромнок аст.

— Ёдовар мешавад, ки неъматҳои охират аз ҳар чизи дунё беҳтару бартаранд ва инсон бояд барои онҳо талош кунад.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад, зеро ҳар кас бидонад, ки подоши некӯкорӣ дар охират чунин неъматҳои бузург аст, ба некӯкорӣ ва тоат майл мекунад.