Сураи Аль-Гашия — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا تَسْمَعُ»: намешунавӣ.

— «لَاغِيَةً»: сухани беҳуда, ботил ва бефоида; ҳар гуфтори номатлуб ва ношоиста.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт мӯъминон ҳеҷ гуна сухани беҳуда ва ботил намешунаванд. На танҳо сухани ҳаром ва гуноҳ, балки ҳатто сухани бефоида ва бемаънӣ низ дар он ҷо вуҷуд надорад. Ин ҷойгоҳест пок аз ҳар гуна олоишҳои забонӣ ва шунидорие, ки дилро озорад ё вақтро беҳуда талаф кунад. Дар биҳишт танҳо сухани нек, салом ва гуфтори хушу дилпазир шунида мешавад, ки рӯҳро шод ва дилро ором месозад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт сарои покӣ ва оромиш аст; ҳар чизе, ки дар дунё дилро озурда мекард, дар он ҷо нест.

— Мӯъминро тарғиб мекунад, ки дар дунё забони худро аз сухани беҳуда ва ботил нигаҳ дорад, то ба сарои покон наздик шавад.

— Ин ваъдаи Худованд ба бандагони солеҳ аст, ки дар охират ба онҳо неъмате медиҳад, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст; ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки сухани пок ва некӯ яке аз неъматҳои бузурги биҳишт аст, пас дар дунё низ бояд ба сухани некӯ одат кунем.