Сураи Аль-Гашия — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ҳисобашон»: ҳисобу китоби аъмолашон, яъне ҷазо ва мукофоти онҳо дар рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки бандагон дар рӯзи қиёмат ба сӯи Парвардигор баргардонида мешаванд, танҳо Худованди Мутаъол ҳисобу китоби аъмоли онҳоро ба уҳда дорад. Ҳеҷ кас — на Паёмбар ва на дигаре — дар ин кор шарик нест. Ӯст, ки ҳар як бандаро ба андозаи амалаш ҷазо ё мукофот медиҳад: некӣ бо некӣ ва бадӣ бо бадӣ. Ин ҳисоб аз рӯи адлу инсофи комили Худо сурат мегирад ва ҳеҷ киро зулм намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки рӯзе ҳамаи аъмолаш ҳисоб мешавад ва ин боиси бедорӣ ва эҳтиёткорӣ дар зиндагӣ мегардад.

— Ҳисобу китоб танҳо кори Худованд аст, бинобар ин банда набояд худро довар ва ҳисобкунандаи дигарон бидонад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки адлу инсофи Худо комил аст ва ҳеҷ амали некӯ беподош намемонад.

— Бовар ба рӯзи ҳисоб инсонро ба сӯи амалҳои некӯ, ростқавлӣ ва тақво ҳидоят мекунад ва дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.