Сураи Аль-Лейль — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «وَلَسَوْفَ»: ҳарфи қасам ва таъкид аст, ки ояндаи наздикро ифода мекунад ва бо «албатта ба зудӣ» тарҷума мешавад.

— «يَرْضَىٰ»: феъли музореъ аз решаи «ризо», яъне розӣ шудан, қаноат кардан ва хушнуд гардидан.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар бораи бандагони некӯкор ва парҳезгор сухан меравад. Худованд дар ин ҷо ваъда медиҳад, ки он касе, ки дар роҳи Худо аз молу дороии худ инфоқ мекунад ва танҳо барои ризои Парвардигори олӣ мебахшад, на барои подоши касе ё интизори ҷазо аз касе, ба зудӣ розӣ хоҳад шуд. Яъне Худованд ба ӯ дар охират он қадар подоши некӯ ва неъматҳои фаровон ато мекунад, ки дилаш пур аз хушнудӣ мегардад ва ҳеҷ гоҳ пушаймон намешавад. Ин ризоият на танҳо дар савобҳои охират, балки дар дидори Парвардигор ва қурби Ӯст, ки бузургтарин подош барои бандаи муъмин аст. Пас ҳар кӣ бо ихлос ва нияти пок дар роҳи Худо саховат кунад, натиҷаи онро дар дунё ва охират хоҳад дид ва Худованд ваъдаи худро ҳаргиз хеле намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки инфоқ ва садақа бояд танҳо барои ризои Худо бошад, на барои шуҳрат ё подоши мардум.

— Ваъдаи Худованд ба розӣ шудан нишонаи он аст, ки ҳар некӯкорӣ дар роҳи Ӯ беподош наме монад ва ҳатто агар дар дунё камтар бинад, дар охират ба ӯ он қадар дода мешавад, ки пурра қаноат мекунад.

— Ин оят дили инсонро ба саховат ва эҳсон гарм мекунад ва ба ӯ умед мебахшад, ки роҳи Худо роҳи фоида ва саодати абадӣ аст.

— Ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки ризои Худованд болотар аз ҳама чиз аст ва ҳар кӣ ба Ӯ таваккул кунад, ҳеҷ гоҳ ноумед намешавад.