Сураи Аль-Лейль — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «إِلَّا»: дар ин ҷо ба маънои «балки» ва ё «танҳо» омадааст, яъне ҳадафи асосиро нишон медиҳад.

— «ابْتِغَاءَ»: ҷустуҷӯ кардан, хостан ва талаби чизе бо ихлос.

— «وَجْهِ»: рӯй; дар ин ҷо мақсад аз он ризои Худованд ва хушнудии Ӯст, на рӯйи зоҳирӣ.

— «رَبِّهِ»: Парвардигори ӯ, яъне Худованди яккаву бешарик.

— «الْأَعْلَىٰ»: Баландтарин, олитарин; Худованде, ки аз ҳар чиз болотар ва бузургтар аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи сифати бандагони некӯкор ва парҳезгор аст, ки дар оятҳои пеши ин сура зикр шудаанд. Худованд мефармояд, ки онҳо молу сарвати худро на барои подоши некӯии касе, на барои намоиш ва на барои шӯҳрат, балки танҳо барои ризои Худованди баландтарин сарф мекунанд. Ҳадафи онҳо аз ин садақа ва инфоқ танҳо хушнудии Парвардигор ва талаби ризои Ӯст. Онҳо намехоҳанд аз касе музд гиранд ва на интизори сипосгузорӣ доранд; ҳамаи амалашонро барои Худованди олимақом анҷом медиҳанд. Ин ихлос ва покии ният аст, ки арзиши амалро баланд мебардорад ва Худованд чунин бандагонро дар охират бо подоши бузург ва ризои худ шод хоҳад кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳар кори некро танҳо барои ризои Худованд анҷом диҳем, на барои таърифу ситоиши мардум ё подоши дунёӣ.

— Ихлос дар амал сабаби қабул шудани он аст; агар ният пок бошад, амали кам ҳам дар назди Худованд бузург мегардад.

— Худованди баландтарин ҳамеша наздик аст ва ҳар кӣ ба Ӯ рӯ оварад, Ӯ ӯро тарк намекунад ва подоши беҳтарин медиҳад.

— Ин оят умед мебахшад, ки роҳи саховат ва некӯкорӣ ба сӯи ризои Худо ва баҳори ҷовидонӣ дар охират мебарад.

— Қуръон моро ба сӯи зиндагии пок, бо мақсад ва пур аз некӣ ҳидоят мекунад, то дар дунё ором ва дар охират комёб шавем.