Surja Junus — Ajet 24

Kuptimet e fjalëve:

• Zuhrufeha: Bukuria, stolia dhe shkëlqimi i tokës me bimë e lule.
• Uzzeyyenet: U stolis dhe u zbukurua me ngjyra të ndryshme.
• Hasydan: E korrur, e shkatërruar, si të ishte prerë me drapër.
• Lem taghne: Nuk kishte qenë e banuar, nuk kishte ekzistuar më parë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e ka krahasuar jetën e kësaj bote me një pamje të njohur për njeriun: shiun që zbret nga qielli, i cili ujit tokën dhe bën që të mbijnë bimë të ndryshme – disa prej të cilave i ha njeriu si drithëra dhe fruta, e disa i kafshët si barishte. Bimët rriten e ndërthuren me njëra-tjetrën, derisa toka merr bukurinë e saj të plotë dhe stoliset me ngjyra e lule që kënaqin shikuesit. Njerëzit që e posedojnë atë tokë fillojnë të mendojnë se janë të sigurt për të dhe se do ta korrin atë dhe do të përfitojnë prej saj. Por, papritmas, vjen urdhri i Allahut – qoftë natën, qoftë ditën – dhe e shkatërron atë bimësi të gjithë, duke e bërë atë si të korrur e të shkretë, sikur ajo tokë të mos kishte qenë kurrë e gjelbëruar e e begatshme një ditë më parë. Kështu është jeta e kësaj bote: e bukur në dukje, por e shpejtë në zhdukje dhe e pasigurt në qëndrim. Allahu i sqaron këto shembuj dhe prova për njerëzit që mendojnë thellë dhe nxjerrin mësime.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kjo botë është e përkohshme dhe mashtruese – bukuria dhe pasuria e saj nuk zgjasin, prandaj njeriu i mençur nuk e bën atë qëllim kryesor të jetës së tij.
2. Siguria në këtë botë është relative – njeriu mund të mendojë se i ka nën kontroll gjërat, por urdhri i Allahut vjen papritur, prandaj duhet të jemi gjithmonë të përgatitur dhe të varur nga Ai.
3. Zemra e besimtarit nuk lidhet fort me kënaqësitë e kësaj bote – sepse ato zhduken si bima e tharë, ndërsa ajo që ka tek Allahu është e përjetshme.
4. Të menduarit dhe reflektimi është çelësi i kuptimit – Allahu i bën shembujt e Tij të qartë për ata që mendojnë, sepse mendimi i thellë e çon njeriun drejt besimit dhe veprave të mira.
5. Falënderimi dhe mirënjohja ndaj Allahut – kur e shohim bukurinë e natyrës, duhet të kujtojmë se ajo është e përkohshme dhe se i Gjithëfuqishmi është Ai që jep dhe merr, prandaj vetëm Atij i lutemi dhe vetëm prej Tij kërkojmë begati të qëndrueshme në jetën tjetër.