سوره یونس — آیه 24

معانی کلمات:

• زُخْرُفَهَا: زینت و آرایش زمین به گیاهان و شکوفه‌ها.
• ازَّیَّنَتْ: خود را آراست و زیبا شد.
• حَصِیدًا: درو شده، مانند کشتزاری که بریده و نابود شده باشد.
• تَغْنَ: ساکن و آباد باشد (از «غَنِیَ» به معنای اقامت و آبادانی).

تفسیر:

مَثَل زندگی دنیا و زیبایی‌ها و دارایی‌هایی که انسان به آن می‌نازد، مانند بارانی است که از آسمان نازل می‌کنیم و در اثر آن، گیاهان زمین از هر نوع — از آنچه مردم می‌خورند مانند غلات و میوه‌ها، و آنچه چهارپایان می‌چرند مانند علف‌ها — در هم می‌آمیزند و می‌رویند. زمین چنان زیبا و آراسته می‌شود که اهل آن گمان می‌کنند بر آن قدرت کامل دارند و می‌توانند از آن بهره‌مند شوند. اما ناگهان فرمان ما — چه در شب و چه در روز — فرا می‌رسد و آن همه سرسبزی و خرمی را چنان درو می‌کند که گویی هرگز در آن مکان نبوده و آباد نبوده است. این چنین نشانه‌های خود را برای مردمی که می‌اندیشند و عبرت می‌گیرند، به روشنی بیان می‌کنیم.

فواید:

• این آیه پرده از حقیقت دنیا برمی‌دارد: دنیا با همه جلوه‌هایش زودگذر و فریبنده است؛ پس دل نبستن به آن، آرامش واقعی می‌آورد.
• انسان را به تفکر در ناپایداری نعمت‌ها دعوت می‌کند تا به جای غرور و تکبر، شکرگزار و آماده برای آخرت باشد.
• یادآوری می‌کند که تنها باقی‌ماندنی، اعمال صالح و تقواست؛ پس عاقل کسی است که سرمایه عمر را در راهی صرف کند که نتیجه‌اش جاودان باشد.
• این مثل، امید و ترس را با هم زنده می‌کند: امید به رحمت خدا در بهره‌گیری از نعمت‌ها، و ترس از زوال ناگهانی که انسان را به آمادگی دائمی فرا می‌خواند.