Сураи Аль-Адият — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «فَوَسَطْنَ»: пас дар миёна ворид шуданд.

— «بِهِ»: бо он (яъне бо савора ё асп).

— «جَمْعًا»: гурӯҳе, лашкаре аз душманон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки аспҳо бо шитоб ба сӯи душман давиданд, онҳо бо саворагонашон ба миёнаи лашкари душман ворид шуданд. Ин сухан ишора ба қудрати Худованд аст, ки аспҳоро тавоной дод, ки ба дили сипоҳи душман бирасанд ва онро аз ҳам бишкананд. Ҳамин тавр, оят манзараи ҳамлаи сахт ва далеронаро тасвир мекунад, ки дар он саворагон бо аспҳои худ ба маркази лашкари душман зада медароянд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз тавоно аст ва метавонад воситаҳои оддиро сабаби пирӯзӣ гардонад.

— Дар он далерӣ ва қатъият дар роҳи ҳақ тарғиб мешавад.

— Инчунин ёдовар мешавад, ки ҳар як ҳаракат ва кӯшиш дар роҳи Худо беподош намемонад ва Худованд ба он огоҳ аст.

— Оят мӯъминро ба амал ва ҷидду ҷаҳд дар роҳи ҳақ даъват мекунад, то дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм созад.