Сураи Курайш — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• إِيلَافِهِمْ: одат кардан ва унс гирифтани онҳо, яъне омӯхтан ва муътод шудани қурайшиён ба сафарҳои тиҷоратӣ.
• رِحْلَةَ: сафар ва кӯчидан аз ҷое ба ҷое барои тиҷорат.
• الشِّتَاءِ: зимистон, фасли сардӣ.
• الصَّيْفِ: тобистон, фасли гармӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба мардуми Қурайш хотиррасон мекунад, ки онҳо ба сафарҳои зимистону тобистон одат карда буданд. Дар зимистон ба сӯи Яман сафар мекарданд, зеро он ҷо ҳаво гармтар буд, ва дар тобистон ба сӯи Шом (Сурия) мерафтанд, то тиҷорат кунанд ва молҳои лозимаи худро дастрас намоянд. Ин сафарҳо барои онҳо бо амнияту осоиш муҳайё буд, касе ба онҳо осеб намерасонд ва манфиатҳои онҳо муназзам буд. Ин неъмати бузурге буд, ки Худо ба онҳо ато карда буд, то зиндагии онҳо ободу ризқи онҳо фарох гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худоро ба ёд орем ва шукри онҳоро ба ҷо орем.
• Худованд ҳатто ба мардуми кофир ҳам дар дунё неъматҳо медиҳад, то онҳо ба роҳи рост оянд ва ба Ӯ имон оваранд.
• Амният ва осоиш дар сафарҳо неъмати бузурги илоҳӣ аст, ки бояд қадри онро донем.
• Тиҷорат ва кӯшиш дар роҳи ризқи ҳалол кори некӯст ва Худо онро баркат медиҳад.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва ягонагӣ ба Худо ҳидоят мекунад, зеро ҳамаи ин неъматҳо аз ҷониби Ӯст ва Ӯ сазовори парастиш аст.