Сураи Курайш — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Фал-яъбуду»: пас бояд ибодат кунанд, яъне танҳо Худоро парастиш намоянд.

— «Рабба»: Парвардигор, соҳиб ва тарбияткунанда.

— «Ҳазал-байт»: ин хона, ки мақсуд аз он Каъба аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба мардуми Қурайш ва ҳамаи бандагонаш фармон медиҳад, ки Парвардигори ин Хонаи Муаззам — Каъбаро, ки шарофат ва амнияти онҳо аз он аст, танҳо Ӯро ибодат кунанд ва ба Ӯ ягон касеро шарик наоваранд. Ӯст, ки онҳоро дар ин сарзамини ҳарам ҷой дод, рӯзии онҳоро осон кард ва сафарҳои тиҷоратии онҳоро дар амният қарор дод. Пас бояд шукри ин неъматҳоро бо ибодати холис ба ҷо оваранд ва танҳо Ӯро парастиш намоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ибодат бояд танҳо барои Худои ягона бошад ва ҳеҷ кас ба Ӯ шарик карда нашавад.

— Шукри неъматҳо бо ибодат ва фармонбардорӣ ба даст меояд.

— Шарафи Каъба ва сарзамини ҳарам воситаест барои шинохтани Парвардигор ва наздик шудан ба Ӯ.

— Ин оят ба мардум муҳаббати ибодат ва шукргузориро ба Худованд меомӯзад ва дилҳоро ба сӯи парастиши холисона ҷалб мекунад.