Сураи Аль-Фаляк — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Мин шарри»: аз бадӣ, аз зарару зиён.

— «Мо халақ»: он чи Офаридгор офаридааст, яъне ҳамаи махлуқот.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд ба Паёмбараш (с) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки ба Ӯ паноҳ баранд ва аз бадии ҳамаи махлуқоти офаридашуда эминӣ талаб кунанд. Яъне аз зарару зиёне, ки аз ҷониби ҳар як махлуқ — хоҳ инсон бошад, хоҳ ҷин, хоҳ ҳайвон ё ҳар чизе, ки метавонад осеб расонад — ба банда мерасад, ба Худои ягона паноҳ бурдан лозим аст. Калимаи «мо» дар ин ҷо ба маънои «он чи» буда, ҳамаи мавҷудотеро дар бар мегирад, ки дорои бадӣ ва зараранд. Пас маънои оят чунин аст: аз бадии ҳамаи он чи Худованд офаридааст, ба Ӯ паноҳ мебарам. Ин умумият нишон медиҳад, ки банда набояд танҳо аз баъзе бадиҳо эминӣ талаб кунад, балки аз ҳар гуна зарару осеби махлуқот ба Худованд рӯй оварад, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад аз ҳамаи бадиҳо ҳифз кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро таълим медиҳад, ки дар ҳамаи ҳолатҳо ба Худованд паноҳ барад ва танҳо Ӯро ҳомии худ бидонад.

— Нишон медиҳад, ки ҳамаи махлуқот зери қудрати Худованд қарор доранд ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ зарар расонда наметавонад.

— Дар дили банда эҳсоси эминӣ ва оромиро бедор мекунад, зеро вай медонад, ки паноҳгоҳи ӯ Худои тавоно аст.

— Мӯъминро ба таваккул ва тавҳид наздик месозад ва ӯро аз тарс аз махлуқот озод мегардонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо зикру дуо ба Худованд рӯй оварем ва аз Ӯ ҳифзу ҳимоят талаб кунем, ки ин роҳи наҷот ва осоиш дар дунёву охират аст.