Сураи Аль-Фаляк — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «ғосиқ»: шаб ё ҳар чизе, ки бо торикӣ меояд; инчунин ба маънои моҳ тобиш медиҳад, вақте ки дар осмон пайдо мешавад.

— «вақаб»: дохил шуд, фурӯ рафт, пӯшида шуд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят Паёмбарашро (с) ва ҳамаи мӯъминонро таълим медиҳад, ки аз шарри шаби торик, вақте ки ворид мешавад ва тамоми ҷаҳонро бо торикии худ мепӯшонад, ба Ӯ паноҳ баранд. Дар шаб ҳайвоноти зараррасон, дуздон ва бадкорон пайдо мешаванд ва зарару зиёни худро мерасонанд. Ҳамчунин баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «ғосиқ» ба моҳ низ ишора мекунад, зеро моҳ танҳо дар шаб медурахшад ва бо пайдоиши он торикии шаб фурӯ меравад. Пас банда бояд аз ҳар шарре, ки дар торикии шаб пинҳон аст, ба Аллоҳи таъоло паноҳ барад, ки танҳо Ӯ метавонад аз ҳамаи бадиҳо ҳифз кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳар вақт, махсусан дар шаб, ба Аллоҳи таъоло паноҳ барем ва аз Ӯ ҳифз бихоҳем.

— Ислом дини пок аст ва ба мӯъмин таълим медиҳад, ки аз ҳар чизе, ки зарар дорад, эҳтиёт шавад ва ба Аллоҳ таваккал кунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби ҳидоят ва ҳифз аст ва барои ҳамаи ҳолатҳои зиндагӣ роҳнамоӣ мекунад.

— Ҳар кас ба ин оят амал кунад, оромӣ ва амнияти дилро дарёфт мекунад, зеро медонад, ки Аллоҳи таъоло ҳомии ӯст.