Сураи Аль-Фаляк — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّفَّاثَات»: ҷамъи «نَفَّاثа» буда, ба маънои дамкунандагон, яъне онҳое ки ба чизе медаманд.

— «الْعُقَد»: ҷамъи «عُقدة» буда, ба маънои гиреҳҳо, гиреҳбандҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз дуои паноҳҷӯист, ки Худованд ба бандагонаш таълим медиҳад, то аз шарри ҷодугарон ва афсунгароне, ки ба гиреҳҳо дамида, ҷоду мекунанд, паноҳ барад. Яъне аз шарри занони ҷодугар ва афсунгароне, ки бо дамидан ба гиреҳҳо ва афсун кардан мехоҳанд ба одамон зарар расонанд, ба Худо паноҳ бурдан лозим аст. Ин амал — дамидан ба гиреҳҳо ҳангоми афсун — яке аз роҳҳои маъмули ҷодугарӣ дар замонҳои гузашта будааст, ки ба воситаи он мехостанд ба дигарон осеб расонанд. Худованд дар ин оят бандагонашро огоҳ мекунад, ки танҳо Ӯ метавонад аз чунин шарҳо ҳифз кунад ва паноҳгоҳи ҳақиқӣ Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷоду ва афсун ҳақиқат дорад ва метавонад ба инсон зарар расонад, аммо ҳифзи Худо аз ҳамаи онҳо қавитар аст.

— Мусулмон бояд ҳамеша ба Худованд паноҳ барад ва аз Ӯ ҳифз бихоҳад, зеро танҳо Ӯст, ки аз ҳар гуна бадӣ ва зарар нигаҳбон аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷоду ва афсунгарон такя накунем ва ба онҳо рӯй наорем, балки танҳо ба Худо таваккул кунем.

— Қуръон ба мо роҳи ҳифзи худро аз шарҳои пинҳонӣ ва ошкор нишон медиҳад ва ин аз раҳмати бузурги Худованд ба бандагонаш аст.

— Ин оят дилҳоро ба Худо наздик мекунад ва ба инсон мефаҳмонад, ки ҳамеша дар паноҳи Худо будан оромӣ ва амнияти ҳақиқист.