Сураи Аль-Фаляк — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳосид: касе, ки ба неъматҳое, ки Худованд ба дигарон додааст, рашк мебарад ва хоҳони аз байн рафтани онҳост.
• Ҳасад: орзуи аз байн рафтани неъмат аз касе, ки сазовори он аст.

1. Тафсири оят:

Ин ояти охири сураи «Ал-Фалақ» аст, ки Худованд ба Паёмбараш (с) ва ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки аз шари ҳосид ба Ӯ паноҳ баранд. Ҳосид касест, ки аз дидани неъматҳои Худованд бар дигарон ба танг меояд ва мехоҳад, ки он неъматҳо аз онҳо завол ёбанд. Ин рашк ва бадхоҳӣ дар дили ӯ ҷӯш мезанад ва вақте ки ба амал меояд — яъне ҳасуд мекунад ва ба воситаи сухан, кирдор ё нияти бад ба дигарон зарар расонидан мехоҳад — шари он ба вуҷуд меояд. Худованд моро тарғиб мекунад, ки аз ин бадӣ ба Ӯ паноҳ барем, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад аз ҳамаи бадиҳо нигаҳбонӣ кунад. Ҳасад на танҳо ба ҳосид зарар мерасонад, балки ба ҷомеа низ бадӣ ва парокандагӣ меорад. Аз ин рӯ, дар ин оят таваҷҷуҳ ба як навъи мушаххаси бадӣ — ҳасад — равона шудааст, ки он аз ҳамаи бадиҳо пинҳонтар ва хатарноктар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон ба ҳатто пинҳонтарин бадиҳое, ки дар дили инсон ҷой мегиранд, таваҷҷуҳ мекунад ва роҳи наҷот аз онҳоро нишон медиҳад.
• Худованд бандагонашро танҳо намегузорад; Ӯ роҳи паноҳ бурдан ба Ӯро таълим медиҳад, то аз ҳар гуна бадӣ эмин бошанд.
• Ислом одамонро аз ҳасад ва рашк, ки мӯҷиби душманӣ ва азоби рӯҳӣ аст, бозмедорад ва ба ҷои он ба қаноат, муҳаббат ва некхоҳӣ даъват мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва барои ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёти инсон — аз ҷумла муносибатҳои иҷтимоӣ ва рӯҳӣ — роҳнамоӣ мекунад.
• Паноҳ бурдан ба Худованд аз шари ҳосид боиси оромиши дил ва эҳсоси амният мегардад, ки ин худ неъмати бузурги ислом аст.