سورت رعد — آیت 12

د مهمو کلمو معناګانې:

• الْبَرْقَ: برېښنا، هغه روښنايي چې له ورېځو څخه راځي.
• خَوْفًا: وېره، د سختې اوربلې (صاعقې) له نازلېدو وېره.
• طَمَعًا: هيله او تمه، د باران د راتلو هيله.
• يُنشِئُ: پیدا کوي، رامنځته کوي.
• السَّحَابَ الثِّقَالَ: درنې ورېځې، هغه ورېځې چې له اوبو ډکې وي.

د آيت تفسير:

الله هغه ذات دی چې تاسو ته برېښنا ښیي، چې تاسو د هغې له ليدو سره دوه احساسات لرئ: لومړی، وېره له دې چې پر تاسو باندې د اور بلۍ (صاعقې) راولوېږي او تاوان در ورسوي؛ دوهم، هيله او تمه له دې چې له هغې سره به باران راځي او ځمکه به سره زر حاصل ورکړي. همدا الله دی چې درنې ورېځې پیدا کوي، هغه ورېځې چې له ډېرو اوبو ډکې وي او د باران د نازلولو توان لري. دا د الله د قدرت او رحمت نښه ده چې د ورېځو په واسطه د بندګانو د ګټې لپاره اوبه راولي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی د خپلو بندګانو د ګټې لپاره طبيعي پديدې رامنځته کوي، لکه برېښنا او باران، چې د هغه پر قدرت دلالت کوي.
2. په طبيعي پديدو کې د الله رحمت او قهر دواړه ښکاري؛ نو مسلمان بايد له الله ووېري او د هغه د رحمت هيله ولري.
3. د باران راتګ د الله د رحمت نښه ده، چې بايد د هغه شکر ادا کړو او له هغه څخه د ښه ژوند غوښتنه وکړو.
4. دا آيت موږ ته زده کوي چې په هر حالت کې له الله سره اړیکه وساتو، که د وېرې وي که د هيلې، ځکه هغه د هر څه واکمن دی.