Surja Er-Ra'd — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• El-Berk (البرق): Drita e fortë që shfaqet nga retë.
• Havfen (خوفًا): Frika nga rrufeja që mund të bjerë.
• Tama'an (طمعًا): Shpresa për shiun që vjen me të.
• Junshi'u (يُنشِئُ): Krijon dhe ngre lart.
• Es-Sehab eth-Thikal (السَّحَابَ الثِّقَالَ): Retë e rënda të mbushura me ujë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar është Ai që ua tregon juve, o njerëz, vetëtimën (buburimën) si një shenjë të fuqisë së Tij. Ai e bën këtë për t'ju sjellë dy ndjenja të kundërta: frikën dhe shpresën. Frika është nga rrufeja djegëse që mund të bjerë mbi ju dhe t'ju dëmtojë, ndërsa shpresa është për shiun e mëshirës që vjen me të për të gjallëruar tokën dhe për t'ju siguruar ujë. Pastaj, me fuqinë dhe urtësinë e Tij, Ai i krijon retë e rënda që mbajnë sasi të mëdha uji, të cilat lëvizin nëpër qiell dhe sjellin dobi për njerëzit, kafshët dhe bimët. Ky ajet tregon se të gjitha këto dukuri natyrore janë nën kontrollin e plotë të Allahut dhe ndodhin sipas urdhrit të Tij.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Njohja e madhështisë së Allahut: Vetëtima dhe retë e rënda janë dëshmi të qarta të fuqisë së Allahut dhe të përsosmërisë së krijimit të Tij, gjë që e shtyn njeriun të mendojë dhe të reflektojë mbi madhështinë e Krijuesit.
2. Bashkimi i frikës dhe shpresës: Besimtari duhet të jetë gjithmonë në gjendje të ekuilibruar mes frikës nga ndëshkimi i Allahut dhe shpresës në mëshirën e Tij, ashtu siç është rasti me shiun që vjen me vetëtimë – frikë nga rrufeja dhe shpresë për shiun.
3. Mirënjohja ndaj Allahut: Kur njeriu sheh këto shenja, duhet ta falënderojë Allahun për mëshirën e Tij që ia ka bërë shiun shkak për jetesë dhe begati, duke e ditur se Ai është i Vetmi që i sjell dobitë.
4. Lidhja e dukurive natyrore me fenë: Islami i mëson njeriut që të mos i shohë dukuritë natyrore si rastësi, por si shenja që të çojnë te njohja e Allahut dhe forcimi i besimit në Të.