Surja El-Kehf — Ajet 103

Kuptimi i fjalëve:

• نُنَبِّئُكُمْ – t’ju lajmërojmë, t’ju njoftojmë.
• بِالأَخْسَرِينَ – më të humburit, më të dështuarit (në kuptimin e humbjes më të madhe).
• أَعْمَالًا – për nga veprat (punët e tyre).

Tefsiri i ajetit:

O Pejgamber, thuaju njerëzve si paralajmërim dhe vërejtje: "A doni t’ju tregojmë se cilët janë njerëzit më të humbur dhe më të dështuar për nga veprat e tyre?" Kjo është një pyetje retorike që zgjon vëmendjen dhe i bën njerëzit të mendojnë thellë. Ata janë njerëz që mendojnë se po bëjnë vepra të mira dhe të dobishme, por në realitet veprat e tyre janë të kota dhe të pavlefshme, sepse nuk janë të ndërtuara mbi besimin e saktë dhe sinqeritetin ndaj Allahut. Ata humbin mundimin e tyre dhe në fund nuk fitojnë asgjë, përkundrazi, dështimi i tyre është më i madhi ndër të gjithë njerëzit. Ky ajet shërben si hyrje për tërheqjen e vëmendjes ndaj atyre që veprat e tyre janë të shkatërruara, edhe pse ata vetë mendojnë se janë në rrugë të mbarë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Nxiten njerëzit që të kontrollojnë vazhdimisht veprat e tyre dhe të pyesin veten: A është vepra ime e pranuar tek Allahu? A jam duke e ndërtuar jetën time mbi bazamentin e saktë të besimit dhe sinqeritetit?
2. Tregon se vlera e veprave nuk matet me sasinë apo me dukjen e jashtme, por me sinqeritetin dhe përputhjen me udhëzimin e Allahut.
3. Paralajmëron nga mashtrimi me vetveten, sepse shumë njerëz mund të jenë të bindur se janë në rrugë të drejtë, ndërsa në realitet janë më të humburit.
4. Tregon se Islami është feja e vetëdijes dhe e mendimit, sepse e fton njeriun të reflektojë për veprat e tij para se të jetë vonë, duke i dhënë mundësinë të korrigjojë rrugën e tij në këtë jetë.