Surja El-Kehf — Ajet 102

Kuptimet e fjalëve:

• Afahesibu: A mos menduan apo pandehën?
• Ibadî: Robërit e Mi (engjëjt, profetët, ose të tjerë).
• Evlijâ: Mbrojtës, ndihmës, ose zota të adhuruar.
• A'tednâ: E kemi përgatitur, e kemi bërë gati.
• Nuzulen: Vendqëndrim, strehë, ose pritje (si ushqimi që përgatitet për mysafirin).

Tefsiri i Ajetit:

A mos menduan ata që mohuan Allahun se mund t'i marrin robërit e Mi (si engjëjt, Isain, Uzejrin, ose shejtanët) si mbrojtës dhe zota në vend të Meje, duke u mbështetur në ta dhe duke kërkuar ndihmë prej tyre? Kjo është një pyetje që shpreh habinë dhe qortimin e madh ndaj tyre, sepse si guxojnë të adhurojnë krijesa si ata, të cilat janë robër të Mi dhe nuk kanë asnjë fuqi? Ata gabuan rëndë duke i bërë këta zota, duke menduar se do t'i ndihmojnë dhe do t'i mbrojnë nga dënimi Im. Por unë ua bëj të qartë atyre se kam përgatitur Xhehenemin për jobesimtarët si vendqëndrim dhe strehë të përhershme, ashtu siç përgatitet pritja për mysafirin. Ky dënim është i sigurt dhe i pashmangshëm për ata që mbeten në mosbesim dhe adhurojnë të tjerë kundër Meje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na mëson se adhurimi i çdokujt tjetër përveç Allahut është gabim i madh dhe se të gjitha krijesat, sado të larta qofshin, janë robër të Allahut dhe nuk meritojnë adhurim.
2. Na bën të kuptojmë se mbështetja dhe kërkimi i ndihmës duhet t'i drejtohet vetëm Allahut, sepse Ai është i Vetmi që zotëron dobinë dhe dëmin.
3. Ajeti na tërheq vërejtjen se Xhehenemi është realitet i përgatitur për ata që mohojnë Allahun, dhe kjo na bën të kemi frikë dhe të përpiqemi t'i bindemi Allahut për të shpëtuar prej tij.
4. Na mëson se Allahu është i Drejtë në gjykimin e Tij, sepse Ai nuk i dënon njerëzit pa paralajmërim, por ua ka bërë të qartë rrugën dhe pasojat.