Surja El-Kehf — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• Zînetu-l-hajâti-d-dun-yâ: Stoli dhe bukuria e jetës së kësaj bote.
• El-bâqijâtu-s-sâlihâtu: Veprat dhe fjalët e mira që mbeten dhe nuk zhduken, siç janë: Tesbihi (SubhanAllah), Tahmidi (Elhamdulillah), Tekbiri (Allahu Ekber), Tehlili (La ilahe illAllah) dhe "La havle ve la kuvvete illa billah".
• Thevâben: Shpërblim dhe dhuratë nga Zoti.
• Emelën: Shpresë dhe pritje për të mirën.

Tefsiri i Ajetit:

Zoti i Lartësuar na tregon se pasuria dhe fëmijët janë vetëm stoli dhe bukuri e kësaj jete të shkurtër dhe të konsumueshme. Ato janë si lule që vyshken shpejt dhe nuk kanë vlerë të qëndrueshme në jetën tjetër. Ndërsa veprat e mira dhe fjalët e pastra që bëhen me sinqeritet për hir të Zotit, si lavdërimi i Tij dhe përmendja e emrave të Tij të bukur, janë shumë më të mira dhe më të dobishme për njeriun. Ato janë më të mira te Zoti yt për nga shpërblimi dhe më të mira për nga shpresa, sepse ato mbeten të përjetshme dhe i sjellin njeriut lumturinë në këtë botë dhe në botën tjetër. Ndërsa pasuria dhe fëmijët, edhe nëse janë burim krenarie dhe force në këtë jetë, ato nuk mund t'i sjellin njeriut shpëtim në Ditën e Gjykimit, përveç nëse përdoren në rrugën e Zotit dhe për vepra të mira.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na mëson se vlera e vërtetë e njeriut nuk matet me pasurinë dhe fëmijët, por me veprat e mira dhe devotshmërinë e tij.
2. Na nxit që të mos mashtrohemi nga shkëlqimi i kësaj bote dhe të kujtojmë se jeta e vërtetë dhe e përjetshme është ajo e botës tjetër.
3. Na bën të kuptojmë se përmendja e Zotit dhe veprat e mira janë investimi më i sigurt dhe më fitimprurës, sepse ato mbeten dhe nuk zhduken kurrë.
4. Ajeti na mëson të jemi të urtë dhe të largpamë, duke i dhënë përparësi asaj që është e përjetshme mbi atë që është e përkohshme.