Surja El-Kehf — Ajet 45

Kuptimet e fjalëve:

• Heshîm: bimë e tharë, e copëtuar dhe e shkërmoqur.
• Tedhrûh: e shpërndan dhe e çon andej-këtej.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i urdhëron Profetit ﷺ që t’u tregojë njerëzve shembullin e jetës së kësaj bote, veçanërisht atyre që janë mashtruar nga bukuria e saj dhe janë krenarë me të. Jeta e kësaj bote, me shkëlqimin dhe hijeshinë e saj të përkohshme, i ngjan shiut që Allahu e zbret nga qielli. Me atë shi, bimët e tokës rriten dhe bëhen të gjelbra e të bukura, duke i kënaqur shikuesit. Por, pas një kohe të shkurtër, ajo bimë e bukur thahet, copëtohet dhe bëhet si kashtë e thërrmuar, të cilën erërat e shpërndajnë në çdo anë, derisa nuk mbetet asgjë prej saj. Kështu është edhe jeta e kësaj bote: e bukur dhe tërheqëse për një moment, por shpejt kalon dhe zhduket, duke lënë pas vetëm zhgënjim për ata që u mbështetën në të. Allahu është i Plotfuqishëm mbi çdo gjë – Ai e jep jetën dhe e merr atë, e krijon dhe e shkatërron, dhe asgjë nuk është e pamundur për Të.

Përfitimet nga ajeti:

• Kjo jetë e botës është e shkurtër dhe kalimtare, prandaj njeriu i mençur nuk mashtrohet nga bukuria e saj e përkohshme, por përgatitet për jetën e përjetshme.
• Fuqia e Allahut është e plotë dhe e pakufishme; Ai është në gjendje të bëjë çdo gjë që dëshiron, prandaj njeriu duhet t’i drejtohet Atij me bindje dhe përulësi.
• Ky shembull na mëson të mos krenohemi me pasurinë dhe pozitën, sepse të gjitha këto zhduken ashtu siç thahet bima dhe e shpërndan era.
• Zemra e besimtarit duhet të lidhet me Allahun, jo me kënaqësitë e kësaj bote, sepse vetëm ajo që është pranë Allahut mbetet e përhershme.