Сураи Аль-Бакара — Оят 149

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• حَيْثُ — ҳар ҷое, ҳар маконе.
• خَرَجْتَ — берун шудӣ, сафар кардӣ.
• فَوَلِّ — рӯй овардан, рӯй гардондан.
• شَطْرَ — тарафи, самти, ҷониби.
• الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ — Масҷидулҳаром, яъне Каъба дар Макка.
• لَلْحَقُّ — ҳамоно ҳақ, ростӣ, дуруст.
• بِغَافِلٍ — ғофил, бехабар, беэътино.

1. Тафсири оят:

Аз ҳар ҷое, ки берун шудӣ — эй Паёмбар — ва ба сафар рафтӣ, ҳангоми намоз рӯи худро ба тарафи Масҷидулҳаром, яъне ба самти Каъба гардон. Ин амр ва ин самти қибла ҳақ аст ва аз ҷониби Парвардигорат фармон дода шудааст. Ин ҳукм на танҳо барои ту, балки барои пайравонат низ аст: дар ҳар маконе, ки бошанд ва ба намоз истоданд, бояд рӯ ба Масҷидулҳаром оваранд. Ва Худованд аз он чӣ шумо мекунед, ғофил нест; Ӯ ҳамаи аъмоли шуморо мебинад ва медонад ва ба зудӣ шуморо ба мувофиқи он ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки самти қибла ҳақ аст ва аз ҷониби Худованд муқаррар шудааст; пас мусулмон бояд бо итминон ва итоат ба ин амр амал кунад.
• Ваҳдати самти намоз барои тамоми мусулмонон дар ҳар ҷо ва ҳар замон рамзи ягонагӣ ва иттиҳоди уммат аст.
• Худованд ҳеҷ гоҳ аз аъмоли бандагонаш ғофил нест; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва некӯкорӣ кунад.
• Оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки ҳар амали некӯашон беподош нахоҳад монд ва ҳар амали бадашон низ беҳисоб нахоҳад буд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба фармонҳои Худованд бо дили ором ва бовари комил гӯш диҳем, зеро ҳамаи онҳо ба манфиати худи мост.