Сураи Аль-Бакара — Оят 241

1. Маънои калимаҳо:

— مَتَاعٌ: молу мулк ё атое, ки барои баҳраманд шудан дода мешавад; дар ин ҷо мақсад кӯмак ва ҳадяи молист ба зани талоқдодашуда.

— بِالْمَعْرُوفِ: ба таври шоиста ва мувофиқи шаръ, яъне бо назардошти ҳоли мард ва одату расми некӯ.

— حَقًّا: ҳақи қатъӣ ва воҷиб, ки тарк карданаш ҷоиз нест.

— الْمُتَّقِينَ: парҳезгорони худотарс, ки аз амрҳои Худо итоат мекунанд ва аз манъҳояш дурӣ меҷӯянд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят фармудааст, ки занони талоқдодашуда низ ҳақ доранд аз молу мулки шавҳари собиқашон ба таври шоиста ва мувофиқи шаръ баҳраманд шаванд — хоҳ либос бошад, хоҳ пул ё чизе дигар, ки дилашонро ором диҳад ва шикасти хотирашонро аз талоқ каму беш ҷуброн кунад. Ин ато бояд бар асоси ҳоли мард сурат гирад: агар тавонгар бошад, ба андозаи тавонгарии худ, ва агар тангадаст бошад, ба андозаи имкони худ. Ин ҳукм ҳаққи қатъӣ ва воҷиб аст бар касоне, ки аз Худо метарсанд ва фармонҳояшро ба ҷо меоранд ва аз манъҳояш дурӣ меҷӯянд. Пас парҳезгорӣ аст, ки инсонро ба риояи ин ҳуқуқ водор мекунад, на танҳо эҳсоси шарм ё расму одат.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ислом ба ҳуқуқи зан, хусусан зани талоқдодашуда, эътибори калон медиҳад ва ӯро пас аз ҷудоӣ бе ёру мадад намегузорад.

— Талоқ набояд бо беэҳтиромӣ ва зулм ба зан ҳамроҳ бошад; баръакс, бояд бо некиву шоистагӣ анҷом ёбад.

— Ин ҳукм ба тақво вобаста карда шудааст, ки нишонаи он аст: риояи ҳуқуқи дигарон қисми имон ва парҳезгорӣ аст, на танҳо амали хайрияи ихтиёрӣ.

— Ислом дилҳои шикастаро ҷуброн мекунад ва ба адлу раҳмат дар муносибатҳои оилавӣ даъват менамояд.

— Ин оят мусулмонро ба саховат, инсоф ва эҳтироми зан тарғиб мекунад ва муҳаббат ба шариати исломиро дар дилҳо зиёд мегардонад, зеро шариат ҳомии ҳуқуқи заифон ва нигаҳбони адолат аст.