Сураи Аль-Бакара Оят 258 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Он касеро, ки Худо ба ӯ подшоҳӣ арзонӣ карда буд,…

Аль-Бакара · 258/286

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Бакара

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ۝٢٥٨

🔤 Transliteration

Alam tara ilal lazee Haaajja Ibraaheema fee Rabbiheee an aataahullaahul mulka iz qaala Ibraaheemu Rabbiyal lazee yuhyee wa yumeetu qaala ana uhyee wa yumeetu qaala ana uhyee wa umeetu qaala Ibraaheemu fa innal laaha yaatee bishshamsi minal mashriqi faati bihaa minal maghribi fabuhital lazee kafar; wallaahu laa yahdil qawmaz zaalimeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Он касеро, ки Худо ба ӯ подшоҳӣ арзонӣ карда буд, надидӣ, ки бо Иброҳим дар бораи Парвардигораш ҳуҷҷаторӣ мекард? Он гоҳ, ки Иброҳим гуфт: «Парвардигори ман зинда мекунад ва мемиронад». Ӯ гуфт: «Ман низ зинда мекукам ва мемиронам». Иброзҳим гуфт: «Худо хуршедро аз машриқ, бармеоварад, ту онро аз мағриб баровар». Он кофир ҳайрон шуд. Зеро Худо ситамкорокро ҳидоят намекунад!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «ҳаҷҷа»: баҳсу ҷидол кард, мунозира намуд.

— «боҳита»: ҳайрон шуд, даҳонаш баста шуд, далелаш барбод рафт.

— «номруд»: подшоҳи золиме, ки дар замони Иброҳим (алайҳис-салом) ҳукмронӣ мекард.

Тафсири оят:

Оё надидӣ ва огоҳ нашудӣ аз ҳоли он марде, ки бо Иброҳим (алайҳис-салом) дар бораи Парвардигораш баҳсу ҷидол кард? Сабаби ин ҷидол он буд, ки Худованд ба ӯ подшоҳӣ ато карда буд ва ӯ аз ин неъмат ба такаббур ва саркашӣ роҳ ёфт. Иброҳим (алайҳис-салом) ба ӯ гуфт: Парвардигори ман он Зотест, ки зиндагӣ мебахшад ва мемиронад, яъне ӯ танҳо бахшандаи ҳаёт ва марг аст. Он подшоҳи саркаш аз рӯи ҷаҳолат ва инанд гуфт: Ман низ зиндагӣ мебахшам ва мемиронам, яъне ҳар касеро, ки бихоҳам, мекушам ва ҳар касеро, ки бихоҳам, зинда мегузорам. Иброҳим (алайҳис-салом) дид, ки ин далели ӯро қаноат намекунад, ба далели равшантар ва қавитар гузашт ва гуфт: Парвардигори ман офтобро аз шарқ мебарорад, пас ту онро аз ғарб бароред, агар рост мегӯӣ. Он гоҳ он кофир ҳайрон ва лол шуд, далелаш бурида шуд ва шикаст хӯрд. Ва Худованд қавми золимонро ба роҳи рост ҳидоят намекунад, зеро онҳо худ зулм карда, ҳақро қабул накарданд.

Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати тавҳид ва ягонагии Худованд бо далелҳои равшан собит мешавад ва ҳеҷ қуввае наметавонад ба муқобили он истодагарӣ кунад.

— Аз ин оят меомӯзем, ки ҳатто дар муқобили подшоҳони золим ва саркаш бояд бо илм, ҳикмат ва далел сухан гуфт, на бо зӯрӣ ва беодобӣ.

— Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олими ҳақиқӣ ва даъватгари боҳикмат аст; ӯ аз далели содда ба далели равшантар гузашт, то ҳақро собит кунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Худованди ягона имон оварем, зеро Ӯ зиндагӣ медиҳад ва мемиронад ва тадбири тамоми олам ба дасти Ӯст.

— Ҳамчунин мефаҳмем, ки такаббур ва саркашӣ сабаби гумроҳӣ мешавад ва Худованд золимонро ба роҳи рост ҳидоят намекунад, то мардум аз зулм ва кибр дурӣ ҷӯянд ва ба сӯи ҳақ рӯй оваранд.

📜 Оят 256-260 — Сураи Аль-Бакара

256لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ ۖ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَن يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ لَا انفِصَامَ لَهَا ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

Дар дин ҳеч маҷбурие нест. Ҳидоят ва гумроҳӣ равшан шудааст. Пас ҳар кас, ки ба тоғут кофир шавад ва ба Худой имон оварад, ба чунон риштаи устуворе чанг зада, ки канданиаш набошад. Худо шунаво ва доност!

257اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ ۗ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

Худо ёвари мӯъминон аст. Онҳоро аз торикиҳо ба равшанӣ мебарад. Вале онон, ки кофир шудаанд, тоғут (бутҳо ва худоҳои дурӯғин) ёвари онҳост, ки, онҳоро аз равшанн ба торикиҳо мекашанд. Инҳо ҷаҳаннамиёнанд ва ҳамеша дар он хоҳанд буд.

258أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

259أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍ وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْيِي هَٰذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۖ فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ ۖ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۖ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ ۖ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۖ وَانظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِّلنَّاسِ ۖ وَانظُرْ إِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا ۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

Ё монанди он кас, ки ба деҳе расид. Деҳе, ки сақфҳои биноҳояш фурӯ рехта буд. Гуфт: «Аз куҷо Худо ин мурдагонро зинда кунад?» Худо ӯро ба муддати сад сол миронд. Он гоҳ зиндааш кард. Ва гуфт: «Чӣ муддат дар ин ҷо будӣ?» Гуфт; «Як рӯз ё қисмате аз рӯз». Гуфт: «На, сад сол аст, ки дар ин ҷо будаӣ. Ба таъому обат бингар, ки тағйир накардааст ва ба харат бингар, мехоҳем туро барои мардумол ибрате гардонем, бингар, ки устухонҳоро чӣ гуна ба ҳам мепайвандем ва гӯшт бар он мепӯшонем». Чун қудрати Худо бар ӯ ошкор шуд, гуфт: «Медонам, ки Худо бар ҳар коре тавоност!

260وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِي الْمَوْتَىٰ ۖ قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن ۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَٰكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِي ۖ قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا ۚ وَاعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман бинамой, ки мурдагонро чӣ гуна зинда месозӣ». Гуфт: «Оё ҳанӯз имон наёвардаӣ?» Гуфт; «Бале, валекин мехоҳам, ки дилам ором ёбад». Гуфт; «Чаҳор парранда бигиру гӯшти онҳоро ба ҳам биёмез ва ҳар ҷузъе аз онҳоро бар кӯҳе бинеҳ. Пас онҳоро фарёд кун. Шитобон назди ту меоянд ва бидон, ки Худо пирӯзманд ва ҳаким аст».

← Оят 257 📖 Аль-Бакара Оят 259 →

Аль-БакараФеҳристи Қуръон

286Оят

MedinanRevelation

258Оят

Тарҷума — Аль-Бакара 258

Сураи Аль-Бакара Оят 258 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Он касеро, ки Худо ба ӯ подшоҳӣ арзонӣ карда буд,…

Сураи Оят 258/286 — Сураи Аль-Бакара البقرة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Бакара Гӯш кун, Сураи Аль-Бакара Тарҷума, Сураи Аль-Бакара mp3, Сураи Аль-Бакара pdf. Оят 256–260. Ба Тоҷикӣ: Русский.