Sura Al-Bakara — Werset 258

Znaczenie wybranych słów:

• Ḥādżdża – spierał się, dyskutował, prowadził spór.
• Ātāhu al-mulk – obdarzył go władzą królewską, uczynił królem.
• Yuḥyī wa yumīt – daje życie i powoduje śmierć, ożywia i uśmierca.
• Buhita – osłupiał, oniemiał, został pokonany argumentami, stracił rezon.
• Ata biha – przyprowadza ją, sprawia, że przychodzi.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Czy nie widziałeś, o Proroku, zdumiewającej historii człowieka, który spierał się z Abrahamem (pokój z nim) w sprawie jego Pana? Był to władca, któremu Bóg dał królestwo, lecz on zamiast być wdzięcznym, popadł w pychę i zuchwałość. Kiedy Abraham (pokój z nim) powiedział mu: „Mój Pan jest Tym, który daje życie i powoduje śmierć", ów władca odpowiedział z arogancją: „Ja również daję życie i powoduję śmierć" – i aby udowodnić swoje słowa, kazał przyprowadzić dwóch więźniów, jednego ułaskawił (mówiąc: „oto dałem mu życie"), a drugiego kazał zabić (mówiąc: „oto spowodowałem jego śmierć").

Wtedy Abraham (pokój z nim) przeszedł do jeszcze mocniejszego i bardziej oczywistego dowodu, mówiąc: „Otóż Bóg sprowadza słońce ze wschodu – ty więc sprowadź je z zachodu, jeśli jesteś w stanie, jak twierdzisz, dawać życie i powodować śmierć". Władca ten nie był w stanie odpowiedzieć na ten argument – oniemiał, osłupiał i został całkowicie pokonany w dyskusji. Jego bezsilność wobec tego dowodu ukazała kłamstwo jego roszczeń.

Na końcu wersetu Bóg podkreśla, że nie prowadzi On ludzi, którzy są niesprawiedliwi – to znaczy tych, którzy świadomie odrzucają prawdę i trwają w swoim ucisku i złu. Tacy ludzie nie otrzymują od Boga prowadzenia ku dobru, ponieważ sami wybrali drogę błędu.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Moc argumentu i logiki w obronie prawdy – Abraham (pokój z nim) pokazał, jak należy prowadzić dyskusję z przeciwnikiem: najpierw podał prosty dowód, a gdy ten został wypaczony, przeszedł do dowodu jaśniejszego i niepodważalnego. Uczy nas to, że prawda zawsze ma argumenty, których fałsz nie jest w stanie pokonać.
2. Pycha i władza nie chronią przed porażką w dyskusji – posiadanie władzy i bogactwa nie czyni człowieka lepszym ani nie daje mu racji. Król, mimo swojej potęgi, został pokonany prostym, lecz genialnym argumentem. To przypomnienie, że wielkość człowieka nie zależy od jego pozycji, lecz od jego stosunku do prawdy.
3. Bóg prowadzi ku dobru tylko tych, którzy są sprawiedliwi i otwarci na prawdę – ci, którzy trwają w niesprawiedliwości i zaciemniają sobie umysły pychą, sami zamykają sobie drogę do Bożego prowadzenia. To zachęta do pokory i szczerego poszukiwania prawdy.
4. Wiara w Boga daje człowiekowi pewność i spokój – Abraham (pokój z nim) nie bał się potężnego króla, ponieważ jego pewność opierała się na znajomości swojego Pana. Ta historia uczy nas, że kto zna Boga i Jego moc, nie ulega strachowi przed żadną ludzką potęgą.
5. Cudowność stworzenia jako dowód na istnienie Boga – porządek wszechświata, taki jak wschód i zachód słońca, jest niezmiennym znakiem Bożej mocy. Żaden człowiek nie jest w stanie zmienić tych praw. To zaproszenie do kontemplacji otaczającego nas świata, który pełen jest dowodów na wielkość Stwórcy.