Сураи Та Ха — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «تذكرة»: панд, ёдоварӣ, насиҳат.

— «يخشى»: метарсад, аз Худо метарсад ва аз азоби Ӯ ҳазар мекунад.

1. Тафсири оят:

Қуръон на барои он нозил шудааст, ки мардумро ба ранҷу машаққат андозад ё кори нотавонӣ ба гарданашон бор кунад, балки он панд ва ёдоварист барои касоне, ки аз Худованди бузург метарсанд ва аз азоби Ӯ ҳазар мекунанд. Ин оят баён мекунад, ки Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва насиҳат аст барои онҳое, ки дилҳояшон ба Худо таваҷҷуҳ дорад ва аз Ӯ метарсанд; чунин касон аз оятҳои Қуръон панд мегиранд, фарзҳоро ба ҷо меоранд ва аз ҳаромҳо дурӣ меҷӯянд. Пас, Қуръон барои ҳамаи мардум фурӯ фиристода шудааст, аммо аз он фақат касоне фоида мегиранд, ки дилҳояшон зинда ва аз Худо тарсон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Қуръон китоби панд ва насиҳат аст, на бори гарон ва машаққат.

— Тарси Худо (хашя) калиди фоидагирӣ аз Қуръон аст; ҳар кас аз Худо бештар тарсад, аз Қуръон бештар баҳра мегирад.

— Қуръон барои ҳама фурӯ фиристода шудааст, аммо дилҳои зинда ва тарсон аз он насиҳат мегиранд.

— Ин оят моро ба тафаккур ва пандгирӣ аз оятҳои Қуръон даъват мекунад.

— Дар Қуръон раҳмат ва осонӣ аст, на сахтӣ ва машаққат; он барои ислоҳи дилҳо ва роҳнамоии инсон ба роҳи рост нозил шудааст.