Сураи Та Ха — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مَا أَنزَلْنَا»: Мо нозил накардем.

— «الْقُرْآنَ»: Қуръон, Китоби Худо.

— «لِتَشْقَىٰ»: то ки ба ранҷу заҳмат афтӣ, то ки худро ба машаққат андозӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) муроҷиат карда мефармояд, ки Мо ин Қуръонро бар ту нозил накардем, то ки ту аз сабаби он ба ранҷу машаққат афтӣ ва худро ба заҳмати зиёдатӣ андозӣ. Ин оят он гоҳ нозил шуд, ки Расули Худо (с) дар намоз қиёми худро хеле тӯлонӣ мекард ва то дараҷае меистод, ки ба як пой меистод, то Худоро бештар ибодат кунад. Пас Худованд аз рӯи меҳрубонӣ ва эҳтиром ба Паёмбараш фармуд, ки ба худ осонӣ бигирад ва худро ин қадар ба машаққат наандозад. Ҳамчунин маънои дигари оят ин аст, ки Қуръонро бар ту нозил накардем, то ки аз андӯҳи имони наёвардани қавмат худро ба ҳалокат андозӣ ва ғамгин шавӣ. Балки Қуръон барои раҳмат, ҳидоят ва осонӣ барои мардум нозил шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Худованд бандагони худро дӯст медорад ва намехоҳад, ки онҳо худро ба машаққати зиёдатӣ андозанд.

— Диндории исломӣ дини осонӣ ва меъёр аст, на дини сахтгирӣ ва ранҷу азоб.

— Паёмбар (с) намунаи ибодат ва ихлос буд, аммо Худо ба ӯ фармуд, ки ба худ раҳм кунад; ин нишон медиҳад, ки дар ибодат бояд меъёр нигоҳ дошт.

— Қуръон барои ҳидоят ва раҳмат нозил шудааст, на барои бадбахтӣ ва машаққат.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки дар роҳи дин бояд бо осонӣ ва умед пеш равем ва аз афсурдагӣ ва ноумедӣ дур бошем.

— Худованд ба Паёмбари худ меҳрубон аст ва ин меҳрубонӣ барои ҳамаи мӯъминон низ раҳмат аст.