Surja El-Enbija — Ajet 3

Kuptimet e fjalëve:

• لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ: zemrat e tyre të pakujdesshme e të shpërqendruara nga e vërteta.
• أَسَرُّوا النَّجْوَى: e fshehën bisedën e tyre të fshehtë mes vete.
• الَّذِينَ ظَلَمُوا: ata që bënë padrejtësi ndaj vetes me mosbesim (kufër).
• السِّحْرَ: magjia – kështu e cilësuan Kuranin për ta hedhur poshtë.
• تُبْصِرُونَ: e dini dhe e shihni qartë.

Tefsiri i Ajetit:

Zemrat e jobesimtarëve ishin të shpërqendruara e të pakujdesshme ndaj Kuranit, të zhytura në kotësitë e kësaj bote dhe dëshirat e saj, prandaj nuk arrinin ta kuptonin atë që dëgjonin prej tij. Ndërkohë, ata që bënë padrejtësi me mosbesimin e tyre, e fshehën bisedën e tyre të fshehtë mes vete, duke u thënë njëri-tjetrit: "A është ky Muhammedi që pretendon se është i dërguar, vetëm një njeri si ne? Ai nuk ka asnjë epërsi ndaj nesh! Pse të shkojmë pas tij? Ajo që ai sjell nuk është gjë tjetër veçse magji. Si mund ta pranoni atë dhe ta ndiqni, kur e dini mirë se ai është njeri si ju dhe se ajo që thotë është magji e qartë?"

Ata e mohuan të vërtetën jo sepse nuk e kuptonin, por sepse zemrat e tyre ishin të verbuara nga arroganca dhe pasioni, dhe e kthyen argumentin e qartë në justifikim për refuzim, duke e quajtur Kuranin magji, ndërsa e dinin mirë se ai nuk ishte magji.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Zemra e shpërqendruar dhe e lidhur pas kësaj bote nuk mund ta shijojë Kuranin as të përfitojë prej tij, prandaj duhet ta pastrojmë zemrën dhe ta përqendrojmë atë tek Allahu.
2. Jobesimtarët, në çdo kohë, përdorin të njëjtat argumente të kota për të luftuar të vërtetën, por Allahu i zbërthen planet e tyre dhe e lartëson fenë e Tij.
3. Thirrja ndaj të vërtetës nuk kërkon që thirrësi të jetë i mbinatyrshëm; mjafton që ai të jetë i sinqertë dhe i dërguar nga Allahu, sepse mrekullia është në mesazh, jo në personin.
4. Njeriu duhet ta pranojë të vërtetën kur ajo i bëhet e qartë, e të mos e refuzojë atë nga kokëfortësia, sepse kjo është shkak i shkatërrimit të tij në këtë botë dhe në botën tjetër.