Сураи Аль-Анбия — Оят 3

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• لَاهِيَةً — ғофил, бемалол, дилхушшуда аз чизе.
• قُلُوبُهُمْ — дилҳои онҳо.
• أَسَرُّوا — пинҳон карданд, ниҳон доштанд.
• النَّجْوَى — суҳбати пинҳонӣ, розгӯӣ дар гӯш.
• الَّذِينَ ظَلَمُوا — касоне, ки ситам карданд; дар ин ҷо мақсад мушрикон аст.
• بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ — одамие монанди шумо.
• أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ — оё ба сӯи сеҳр меоед? Яъне оё аз он пайравӣ мекунед?
• وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ — дар ҳоле ки шумо мебинед ва медонед.

1. Тафсири оят:

Дилҳои ин ситамгарон аз Қуръон ғофил ва бемалол аст; онҳо ба чизҳои беҳудаи дунё ва шаҳватҳои худ машғуланд ва дар бораи он чи дар Қуръон аст, андеша намекунанд. Онҳо гӯш медиҳанд, аммо дилҳояшон аз фарҳанг ва ҳидояти он дур аст.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки ин кофирон ва ситамгарон суҳбати пинҳонии худро ниҳон медоштанд ва дар розгӯӣ мегуфтанд: «Оё ин марде, ки даъвои паёмбарӣ мекунад, ҷуз одамие монанди шумо нест? Вай ҳеҷ бартарие бар шумо надорад. Он чи овардааст, сеҳр аст. Оё шумо ба сеҳр рӯ меоред ва аз он пайравӣ мекунед, дар ҳоле ки худатон медонед, ки вай одамии монанди шумост ва он чи овардааст, сеҳр аст?»

Ин оят нишон медиҳад, ки онҳо на танҳо аз Қуръон ғофил буданд, балки бо макру ҳила ба муқобили паёмбар (с) бархостанд ва барои боздоштани мардум аз имон, дар пинҳон суханрониҳо мекарданд. Онҳо мехостанд бо ин баҳонаҳо — ки вай башар аст ва он чи овардааст, сеҳр аст — мардумро гумроҳ кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон бояд бо дили бедор ва ҳозир шунида шавад, на бо дили ғофил ва бемалол.
• Ғофилӣ аз зикр ва Қуръон сабаби гумроҳӣ ва дурӣ аз ҳидоят мегардад.
• Ситамгарон ва кофирон барои боздоштани мардум аз роҳи ҳақ аз ҳар васила, аз ҷумла суҳбатҳои пинҳонӣ ва шубҳапартофтан, истифода мекунанд.
• Даъвои он ки паёмбар башар аст, баҳонае беасос аст; зеро ҳамаи паёмбарон башар буданд ва ин нуқсоне ба рисолати онҳо нест.
• Нисбат додани Қуръон ба сеҳр нишонаи ҷаҳл ва душмании ошкоро бо ҳақ аст.
• Инсон бояд бо чашми боз ва андеша ба даъвати ҳақ назар кунад ва аз пайравии кӯркӯрона аз ботил парҳез намояд.
• Ин оят ҳамчунин тасаллие барои паёмбар (с) аст, ки душманони ҳақ ҳамеша чунин баҳонаҳо меоваранд ва ин чизе нав нест.
• Қуръон барои ҳамаи мардум дар ҳамаи замонҳо ҳидоят аст; касе ки бо дили зинда ба он гӯш диҳад, роҳи ростро меёбад ва аз гумроҳӣ наҷот меёбад.