Сураи Аль-Анбия Оят 4 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Гуфт: «Парвардигори ман аз ҳар сухане дар осмону замин огоҳ…

Аль-Анбия · 4/112

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Анбия

قَالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ۝٤

🔤 Transliteration

Qaala Rabbee ya`lamul qawla fis samaaa`i wal ardi wa Huwas Samee`ul Aleem

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Гуфт: «Парвардигори ман аз ҳар сухане дар осмону замин огоҳ аст ва Ӯ шунавову доност».

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

Қавл: сухан, гуфтор.
Самиъ: шунаванда, яъне касе ки ҳамаи овозҳоро мешунавад.
Алим: доно, яъне касе ки ҳама чизро медонад.

Тафсири оят:

Паёмбар (с) дар посух ба онон ки гуфтори вайро рад мекарданд ва дар бораи вай суханони ношоиста мегуфтанд, кори худро ба Парвардигораш вогузор карда, гуфт: Парвардигори ман ҳар сухане ки дар осмон ва замин гуфта мешавад, медонад. Ҳеҷ гуфторе аз дониши Ӯ пинҳон нест, хоҳ ошкор бошад ва хоҳ пинҳонӣ. Ӯст ки ҳамаи овозҳоро мешунавад ва аз ҳамаи аҳвол ва аъмоли бандагонаш огоҳ аст. Ин суханон барои онҳое ки ҳақро инкор мекарданд, таҳдид ва ҳушдор буд, ки Парвардигор аз ниятҳои пинҳонии онҳо огоҳ аст ва ба зудӣ ҳар касро ба амалаш ҷазо хоҳад дод.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо инкор ва душманӣ, бояд кори худро ба Худои Таъоло вогузор кунем ва бар Ӯ таваккал намоем.
Худованди Мутаъол ҳама чизро дар осмонҳо ва замин медонад, пас ҳеҷ сухане аз Ӯ пинҳон намемонад; ин боиси он мегардад, ки мо ҳамеша аз гуфтори некӯ ва амали солеҳ истифода барем.
Номи «Самиъ» ва «Алим»-и Худованд ба мо умед мебахшад, ки Ӯ дуоҳои моро мешунавад ва ба ҳолати мо огоҳ аст, бинобар ин ҳамеша ба Ӯ рӯ меорем.
Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз суханони беҳуда ва осебрасон ба дигарон парҳез кунем, зеро Худо ҳамаро мешунавад ва медонад ва ба ҳар амал ҷазо хоҳад дод.
Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон ва паёмҳои осмонӣ бовар дошта бошем ва аз онҳо ибрат гирем, то дар дунё ва охират комёб шавем.

📜 Оят 2-6 — Сураи Аль-Анбия

2مَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّن رَّبِّهِم مُّحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ

Аз сӯи Парвардигорашон барояшон ҳар панде тозае омад, онро шуниданд ва саргарми бозича буданд.

3لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ ۗ وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَٰذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ ۖ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ

Дилҳояшон ғофил шудааст. Ва он ситамгарон сар дар гӯши якдигар ниҳоданду пинҳонӣ гуфтанд: «Оё ин мард як инсоне монанди шумо нест? Оё бо он ки ба чашмн худ мебинед, ҳамчунон аз паи ҷоду меравед?»

4قَالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

Гуфт: «Парвардигори ман аз ҳар сухане дар осмону замин огоҳ аст ва Ӯ шунавову доност».

5بَلْ قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ فَلْيَأْتِنَا بِآيَةٍ كَمَا أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ

Гуфтанд: «На Хобҳои парешон аст ё дурӯғест, ки мебофад ё шоирест. Пас барои мо аз он гуна, ки ба паёмбарони пешин дода шуда буд, мӯъҷизае биёварад».

6مَا آمَنَتْ قَبْلَهُم مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا ۖ أَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ

Пеш аз онҳо мардуми деҳаеро, ки ҳалок кардем, имон наёварда буданд. Оё инҳо имон меоваранд?

← Оят 3 📖 Аль-Анбия Оят 5 →

Аль-АнбияФеҳристи Қуръон

112Оят

MeccanRevelation

4Оят

Тарҷума — Аль-Анбия 4

Сураи Аль-Анбия Оят 4 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Гуфт: «Парвардигори ман аз ҳар сухане дар осмону замин огоҳ…

Сураи Оят 4/112 — Сураи Аль-Анбия الأنبياء (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Анбия Гӯш кун, Сураи Аль-Анбия Тарҷума, Сураи Аль-Анбия mp3, Сураи Аль-Анбия pdf. Оят 2–6. Ба Тоҷикӣ: Русский.