Сураи Аль-Анбия — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «ذِكْر» (зикр): дар ин ҷо ба маънои Қуръон аст, ки ёдоварӣ ва панд аст.
• «مُحْدَث» (муҳдас): нав фурудомада, нав нозилшуда.
• «يَلْعَبُونَ» (ялъабун): бозӣ мекунанд, яъне бо беэътиноӣ ва масхара ба гӯш мегиранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мушриконе сухан мегӯяд, ки ҳар вақт аз ҷониби Парвардигорашон қисмате аз Қуръон ба таври нав нозил мешавад ва ба онҳо хонда мешавад, онро мешунаванд, аммо на барои пайравӣ ва тадаббур, балки бо ҳолати бозӣ, беэътиноӣ ва масхара. Онҳо ба мазмуни оятҳо диққат намедиҳанд ва аз он панд намегиранд. Ҳар бор ки ояти нав меояд, онҳо гӯш мекунанд, вале дилҳояшон ғофил аст ва ба ҳақиқати он аҳамият намедиҳанд. Ин рафтори онҳо нишонаи саркашӣ ва ғафлати онҳост аз ҳидояти Худо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон ҳамеша нав ва тоза аст; ҳар бор ки хонда шавад, барои инсон панд ва роҳнамоии нав меорад.
• Шунидани Қуръон бояд бо эҳтиром, таваҷҷуҳ ва тадаббур бошад, на бо бозӣ ва беэътиноӣ.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст; касе ки бо дили кушода ба он гӯш диҳад, роҳи ростро меёбад.
• Беэътиноӣ ба оятҳои Худо сабаби ғафлат ва дурӣ аз ҳақиқат мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо ибрат ва амал қабул кунем, то аз файзу баракати он баҳраманд шавем.