Soera Al-Anbiya — Vers 32

Woorden die uitleg nodig hebben:

• سَقْفًا مَّحْفُوظًا: een beschermd dak dat niet kan vallen of instorten, en dat beschermd is tegen het binnendringen van duivels.
• آيَاتِهَا: de tekenen in de hemel, zoals de zon, de maan en de sterren.
• مُعْرِضُونَ: afkerig, zich afwendend zonder erover na te denken.

Uitleg van de vers:

Allah, de Verhevene, vestigt onze aandacht op een van Zijn grootse tekenen: de hemel. Hij heeft haar gemaakt als een stevig en beschermd dak boven de aarde, zonder zichtbare pilaren die haar ondersteunen. Toch blijft zij op Zijn bevel staan en valt zij niet op de aarde, behalve met Zijn toestemming. Bovendien is zij beschermd tegen de duivels die proberen de geheimen van het onzichtbare te stelen, en tegen het instorten of scheuren.

In deze hemel plaatste Allah indrukwekkende tekenen: de zon die licht en warmte geeft, de maan die de nachten verlicht, en de sterren die de reizigers op hun wegen leiden. Ondanks al deze wonderen keren de ongelovigen zich af van deze tekenen. Zij kijken ernaar maar denken niet na, zij zien ze maar trekken er geen lessen uit. Zij overwegen niet dat Degene Die deze machtige hemel heeft geschapen, zonder enige steun heeft opgericht en haar heeft beschermd, de Ene is Die het waard is om aanbeden te worden, en dat Hij geen deelgenoot heeft.

Een uitnodiging tot nadenken en geloof:

O dienaar van Allah, kijk eens omhoog naar die uitgestrekte hemel die boven je is! Wie heeft haar zo hoog opgericht zonder pilaren? Wie heeft haar zo stevig gemaakt dat zij al duizenden jaren niet is gevallen? Wie heeft de zon, de maan en de sterren daarin geplaatst als tekenen voor degenen die nadenken? Dit is de macht van Allah, de Schepper van alles. Zou het dan niet passend zijn dat wij Hem alleen aanbidden, dat wij nederig voor Hem buigen en dat wij Zijn zegeningen erkennen? Waarlijk, in het nadenken over de schepping van de hemelen ligt een bewijs voor de eenheid van Allah en een weg naar geluk in dit leven en het Hiernamaals. Laat ons niet behoren tot degenen die zich afkeren, maar tot degenen die nadenken, geloven en dankbaar zijn.