Аль-Анбия сүресі — Аят 32

1. Сөздердің мағынасы:

• السَّمَاءَ — аспан.
• سَقْفًا — төбе, қалқа.
• مَّحْفُوظًا — қорғалған, сақталған.
• مُعْرِضُونَ — бет бұрған, назар аудармайтын, немқұрайлы қарайтын.

1. Аяттың тәпсірі:

Аллаһ Тағала аспанды жердің үстінде тірексіз тұрған, құламайтын берік төбе етіп жаратты. Ол тек құлаудан ғана емес, сонымен қатар зиянды күштерден де, тыңдауға әрекет ететін жындардан да қорғалған. Аспандағы Күн, Ай және жұлдыздар сияқты ғаламат белгілер адам баласын Жаратушының құдіреті мен бірлігін мойындауға шақырады. Алайда көп адамдар осы белгілерге немқұрайлы қарап, олардан ғибрат алмайды, ой салмайды. Олар аспандағы осынау ғажайып жаратылыстарға қарап, оларды жаратқан Аллаһтың шексіз құдіретін, даналығын және бірлігін түсінуге ұмтылмайды.

1. Алынатын пайдалы ғибраттар:

• Аспанның тірексіз тұрған төбе ретінде жаратылуы — Аллаһтың шексіз құдіретінің айқын дәлелі. Бұл адамды Оған деген сенімге және мойынсұнуға бастайды.
• Аспанның қорғалуы — Аллаһтың мейірімділігі мен қамқорлығының көрінісі. Ол Өзі жаратқан жаратылыстарды қорғап, сақтап отырады.
• Күн, Ай және жұлдыздар сияқты аспандағы белгілер — адам баласын ойлануға, Жаратушыны тануға шақыратын ғаламат нышандар. Оларға немқұрайлы қарау — үлкен қателік.
• Бұл аят адамды дүниедегі әрбір жаратылысқа тереңірек үңіліп, олардан ғибрат алуға, Аллаһтың бірлігін ұғынуға шақырады. Осылайша, адам иманын нығайтып, Раббысына деген махаббатын арттырады.