Сураи Аль-Хаджж — Оят 30

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• حُرُمَاتِ الله: он чизҳое, ки Худованд эҳтиромашонро воҷиб кардааст ва поймол карданашон ҳаром аст, аз қабили аҳкоми ҳаҷ, ҳурмати Байтуллоҳ, моҳҳои ҳаром ва ғайра.
• الْأَنْعَامُ: чорпоёни ҳалолгӯшт, яъне шутур, гов ва гӯсфанд.
• الرِّجْسَ: палидӣ ва наҷосат, ҳар чизе ки табиати солим аз он нафрат дорад.
• الْأَوْثَانِ: бутҳо, яъне ҷисмҳои сангӣ ва ғайри он, ки мушрикон ба ҷои Худо парастиш мекарданд.
• قَوْلَ الزُّورِ: сухани ботил ва дурӯғ, аз ҷумла туҳмат ба Худо ва бандагони Ӯ.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд дар бораи аъмоли ҳаҷ фармуда буд. Пас аз он ки дастурҳои ҳаҷро баён кард, мефармояд: ҳар касе ки ҳурматҳои Худоро бузург дорад, яъне он чиро, ки Худованд эҳтиромашро воҷиб кардааст, эҳтиром намояд ва аз поймол кардани онҳо худро нигаҳ дорад, ин кори ӯ дар назди Парвардигораш барои ӯ беҳтар аст — ҳам дар дунё ва ҳам дар охират. Сипас Худованд мефармояд, ки чорпоёни ҳалолгӯшт барои шумо ҳалол карда шудаанд, магар он чизҳое ки дар Қуръон ҳаром буданашон хонда мешавад, монанди мурдор, хун, гӯшти хук ва ғайра. Пас аз он Худованд дастури қатъӣ медиҳад, ки аз палидии бутҳо дур шавед ва аз ҳар гуна сухани ботил ва дурӯғ, ки туҳмат ба Худо ва бандагони Ӯст, парҳез кунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Эҳтироми ҳурматҳои Худо ва риояи ҳудуди Ӯ сабаби хайр ва баракат дар дунё ва охират мегардад.
• Худованд дар ҳалол кардани чорпоёни ҳалолгӯшт осонӣ ва фарохиро ба бандагонаш мехоҳад ва танҳо он чизҳоеро ҳаром кардааст, ки дар Қуръон баён шудаанд.
• Дурӣ аз бутпарастӣ ва ҳар гуна палидӣ асоси покии эътиқод ва амал аст.
• Парҳез аз сухани дурӯғ ва туҳмат аз сифоти муъминони ростқавл аст ва Худованд онро дар канори дурӣ аз бутҳо зикр кардааст, ки ин нишони аҳамияти бузурги ростгӯӣ дар ислом аст.
• Ин оят бандаро ба сӯи покии зоҳир ва ботин, эҳтироми шаъоири дин ва ростқавлӣ дар гуфтор раҳнамун месозад ва дилро ба ислом ва Қуръон мекашад.