Sura An-Nur — Werset 43

Znaczenie wybranych słów:

• yuzdżi – prowadzi, kieruje, pcha (chmury) z jednego miejsca w drugie.
• yu'allif – łączy, scala, spaja ze sobą części.
• rukaman – nagromadzone, ułożone warstwami, jedno na drugim.
• al-wadk – deszcz.
• chilalihi – z jego szczelin, z przestrzeni między częściami chmury.
• dzibal – góry (tu: chmury ogromne jak góry).
• barad – grad.
• sana – blask, światło, błysk.
• jadhaba – porywać, zabierać (w kontekście wzroku – oślepiać).

Interpretacja wersetu:

Czy nie widziałeś i nie zastanawiałeś się nad tym, jak Bóg – On jest Najwyższy i Najpotężniejszy – prowadzi chmury, kierując je tam, gdzie zechce? Następnie łączy je ze sobą, mimo że wcześniej były rozproszone i oddzielone, a potem układa je jedne na drugich, tworząc z nich ogromne, gęste masy. Wtedy widzisz, jak z wnętrza tych chmur, z ich szczelin i otworów, wypływa deszcz. I to Bóg zsyła z nieba – z chmur, które swoją wielkością i wysokością przypominają góry – grad, czyli zamarznięte bryłki wody. Bóg sprowadza ten grad na tego, kogo chce, niszcząc jego uprawy i majątek, i odwraca go od tego, kogo chce, chroniąc go przed jego szkodliwością – wszystko to według Jego mądrości i sprawiedliwości. Blask błyskawicy towarzyszącej tym chmurom jest tak silny i przenikliwy, że niemal porywa wzrok patrzących, pozbawiając ich zdolności widzenia.

Bóg ukazuje w tym wersecie swoją wszechmoc w zarządzaniu zjawiskami przyrody – od delikatnego kierowania chmurami, przez łączenie ich, aż po zesłanie deszczu i gradu. To wszystko dzieje się według Jego woli, a człowiek jest jedynie świadkiem tych cudów, które rozgrywają się na niebie i ziemi.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wielkość Boga i Jego wszechmoc – Ten werset otwiera oczy człowieka na potęgę Stwórcy, który kieruje tak skomplikowanymi procesami, jak powstawanie chmur, deszczu i gradu. Kto kontempluje te zjawiska, ten dostrzega w nich ślady mądrości i mocy Boga.
2. Zachęta do refleksji nad przyrodą – Islam wzywa człowieka do obserwacji otaczającego świata i wyciągania wniosków. Patrzenie na niebo, chmury i deszcz nie jest zwykłą czynnością, lecz formą duchowej kontemplacji, która prowadzi do umocnienia wiary.
3. Pokora wobec Boga – Człowiek, widząc potęgę zjawisk przyrody, uświadamia sobie swoją słabość i zależność od Boga. To uczy pokory i skłania do oddania się Stwórcy.
4. Miłosierdzie Boga w zsyłaniu deszczu – Deszcz jest błogosławieństwem, które daje życie ziemi, roślinom i zwierzętom. Werset przypomina, że to Bóg zsyła wodę z nieba, co skłania do wdzięczności i doceniania Jego darów.
5. Ochrona przed krzywdą – Bóg może odwrócić grad od tych, których chce chronić. To uczy zaufania do Boga i przekonania, że tylko On decyduje o tym, co nas spotyka – zarówno w wymiarze fizycznym, jak i duchowym.
6. Potęga znaków Boga – Błyskawica, która niemal oślepia wzrok, jest symbolem tego, jak wielkie i przytłaczające są znaki Boga. Człowiek powinien patrzeć na nie z pokorą i podziwem, a nie z dumą i ignorancją.

Ten werset jest zaproszeniem do głębszej refleksji nad cudami stworzenia, które otaczają nas każdego dnia, oraz do wzmocnienia więzi z Bogiem poprzez dostrzeganie Jego obecności w każdym elemencie przyrody.