Сураи Аль-Фуркан — Оят 33

1. Маъонии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مَثَل» (масал): дар ин ҷо ба маънои ҳуҷҷат, шубҳа ё мисолест, ки кофирон барои баҳсу ҷадал меоранд.
• «تَفْسِير» (тафсир): ба маънои баён, равшансозӣ ва кушодани он чизе, ки пӯшида ва норавшан аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки кофирон ва мушрикон ҳар гуна ҳуҷҷат, шубҳа ё мисоле меоранд, то бо он ҳақро рад кунанд ва туро ба ҷадал кашанд, Мо ҳатман ба ту ҷавоби ҳақ ва дурустро меорем, ки ботилро аз байн мебарад ва онро ботил месозад. Ҳамчунин ба ту баёни беҳтару равшантаре медиҳем, ки ҳақиқатро равшан мекунад ва ҳар гуна шубҳаро бартараф месозад. Пас ҳеҷ шубҳа ва эърози кофирон наметавонад ба ту зараре расонад, зеро Мо ҳамеша бо ҷавоби ҳақ ва баёни комил дар паҳлуи ту ҳастем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳамеша ба ҳар гуна шубҳа ва саволи душманони ислом ҷавоби ҳақ ва равшан дорад ва ин далели мӯъҷиза будани он аст.
• Мусулмон бояд бовар дошта бошад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст ва ҳеҷ ботиле наметавонад ба он зарар расонад.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки барои дифоъ аз ислом бояд ба Қуръон ва илми дуруст такя кунем, зеро Худованд худаш ваъда додааст, ки баёни беҳтаринро мерасонад.
• Ҳамчунин ин оят дилҳоро ором месозад, ки ҳар касе ба ҳақ рӯй оварад, ҷавоби равшан ва қаноатбахшро дар Қуръон хоҳад ёфт ва ин исломро барои ҳама ҷаззоб мегардонад.